17
04.2021

Nowości Cochrane Rehabilitation: kwiecień 2021

Czy interwencje poprawiające aktywność fizyczną mają korzystny wpływ na stan zdrowia osób w trakcie i po leczeniu raka jelita grubego bez cech uogólnienia?

Rak jelita grubego jest trzecim spośród najczęściej rozpoznawanych nowotworów złośliwych i drugą przyczyną zgonów z z nimi związanych, przy czym częstość występowania wzrasta w krajach o niskich i średnich dochodach. W przypadku raka jelita grubego w stadium I-III (T1-4 N0-2 M0) strategie terapeutyczne obejmują leczenie resekcję lub resekcję w połączeniu z chemioterapią i/lub radioterapią. Farmakoterapia nowotworów wiąże się z istotnymi fizycznymi i psychologicznymi skutkami ubocznymi. Ponadto 96% osób z rakiem jelita grubego odczuwa związaną z chorobą męczliwość, która wpływa na wydolność w czynnościach codziennych, nastrój i jakość życia (QoL). Co więcej, wśród światowej populacji ozdrowieńców liczącej 3,5 miliona osób, męczliwość związana z rakiem jest zgłaszana w okresie czterech lat po rozpoznaniu. Działania niepożądane związane z rakiem jelita grubego i jego leczeniem obejmują również neuropatię obwodową, osłabienie odporności, zaburzenia trawienia oraz dysfunkcję jelit i pęcherza (w tym nietrzymanie stolca i moczu). Nawrót choroby i niekorzystne skutki mogą dodatkowo wpływać na aktywność fizyczną, codzienną wydajność, nastrój i jakość życia. Siedzący tryb życia został zidentyfikowany jako czynnik ryzyka i konsekwencja męczliwości związanego z rakiem.

Programy aktywizacji fizycznej zostały zaproponowane jako niefarmakologiczne interwencje w celu zmniejszenia negatywnych skutków fizycznych i psychologicznych związanych z rakiem. Programy te obejmują ćwiczenia aerobowe, rozciągające, oporowe oraz koordynacyjne i mogą być nadzorowane lub zlecane do samodzielnego wykonywania, indywidualne lub grupowe. Zdecydowanie zaleca się wczesną mobilizację pooperacyjną (zachęcanie pacjentów po operacji do opuszczania łóżka na dwie godziny w dniu operacji i na sześć godzin w kolejnych dniach, do momentu wypisania ze szpitala). Zwykle ćwiczenia terapeutyczne są zalecane przez okres 12 tygodni po operacji. Program ćwiczeń musi uwzględniać skutki uboczne terapii (np. przewlekła biegunka) i choroby współistniejące (problemy sercowo-naczyniowe, mięśniowo-szkieletowe, krążeniowo-oddechowe).

Pozytywny wpływ aktywności fizycznej odnotowano w badaniach nad rakiem, zarówno w trakcie leczenia onkologicznego, jak i po nim, odnajdując wpływ treningu na wydolność krążeniowo-oddechową, siłę mięśniową i ogólną jakość życia związaną ze zdrowiem. Omawiany przegląd Cochrane przeprowadzono w celu oceny skuteczności i bezpieczeństwa tych interwencji w zakresie zdrowia fizycznego i psychicznego związanego z chorobą osób z rakiem jelita grubego bez cech uogólnienia (sklasyfikowanego jako T1-4 N0-2 M0) leczonych chirurgicznie lub neoadiuwantowo lub z zastosowaniem leczenia uzupełniającego (chemioterapia, radioterapia). Przegląd obejmował 16 badań opublikowanych do czerwca 2019 r., w których wzięło udział 992 osób dorosłych (w wieku od 51 do 69 lat) losowo przydzielonych do grupy obejmującej interwencję w zakresie aktywności fizycznej lub zwykłą opiekę, w której nie było stosowanej aktywności fizycznej. Aktywność fizyczna obejmowała nadzorowane i / lub samodzielnie realizowane ćwiczenia chodu, jazdę na rowerze, jogę, ćwiczenia oporowe, posturalne stosowane przez co najmniej cztery tygodnie.

Wyniki przeglądu sugerują, że interwencje zwiększające aktywność fizyczną mogą zwiększyć wydolność tlenową, zredukować męczliwość, i prawdopodobnie poprawić jakość życia związaną ze zdrowiem. Co więcej, interwencje związane z aktywnością fizyczną prawdopodobnie mają niewielki wpływ lub nie wywierają wpływu na stan psychiczny związany z chorobą podczas krótko- i średniookresowej obserwacji w porównaniu ze zwykłą opieką. Jakość dowodów naukowych oceniono jako niską do umiarkowanej ze względu na małą liczbę badań, małą liczebność prób i ograniczenia metodologiczne. Nie ma pewności, czy aktywizacja poprawia funkcjonowanie fizyczne. Osiem badań z szesnastu uwzględniało badanie zdarzeń niepożądanych, których nie zaobserwowano. Żadne z badań nie uwzględniało czasu przeżycia, ani długiego okresu obserwacji.

Uzyskane wyniki należy interpretować z ostrożnością ze względu na niewielką liczbę badań i niską jakość danych naukowych. Interwencje związane z aktywnością fizyczną mogą być korzystne w przypadku poprawiania tolerancji wysiłku aerobowego, redukcji męczliwości związanej z rakiem i jakości życia związanej ze zdrowiem w okresie obserwacji do sześciu miesięcy. Trening fizyczny może powodować drobne zdarzenia niepożądane.

Zaobserwowane niedoskonałości metodologiczne oraz niejednolity sposób raportowania wyników interwencji związanych z aktywnością fizyczną i pomiaru zdarzeń niepożądanych jest przesłanką dla rekomendacji dalszych randomizowanych badania kontrolowanych o dużej mocy próby, stosujących właściwą metodologię i długi czas obserwacji. Szczególne znaczenie ma odpowiednie raportowanie efektów ubocznych.

Czy wyobrażanie ruchu jest użyteczną metodą poprawiania funkcji chodu po udarze?

Udar mózgu jest jedną z głównych przyczynę niepełnosprawności i zgonów na całym świecie. Osoby po udarze mózgu często zgłaszają redukcję szybkości chodu i ograniczenie niezależności w codziennych czynnościach. Interwencje rehabilitacyjne, a w szczególności poprawianie wzorca chodu, pomaga pacjentowi w wyzdrowieniu i funkcjonowaniu oraz polepsza jakość życia.

Wyobrażanie ruchu to technika określana z grupy ćwiczeń umysłowych, podczas których ruch jest wyobrażany jest ruch, ale nie jest on realnie wykonywany. Wyobrażanie ruchu w trakcie rehabilitacji może mieć charakter zewnętrzny (wizualny), w którym ćwiczący wyobraża sobie siebie z perspektywy obserwatora oraz wewnętrzny (kinestetyczny), w którym ćwiczący wyobraża sobie odczucie ruchu ciała (perspektywa pierwszej osoby). Z neurofizjologicznego punktu widzenia wyobrażenie ruchu pobudza system neuronów lustrzanych, populację neuronów wzrokowo-ruchowych zlokalizowanych w dolnym płacie ciemieniowym i korze przedruchowej, aktywowanych podczas wykonywania lub obserwacji ruchów. Wyobrażenie ruchu jest uważane za prostą, bezpieczną i tanią technikę pomocną w promowaniu reorganizacji korowej i przywracania sprawności u pacjentów po udarze.

Omawiany Przegląd Cochrane obejmował 11 badań z udziałem 762 osób po udarze w wieku od 50 do 78 lat. Podstawowym wynikiem była cechy chodu - szybkość mierzona metodami analizy biomechanicznej i lub testami chodu, zależność od pomocy osoby drugiej. Inne wyniki obejmowały pokonany dystans, funkcje ruchowe, i zdarzenia niepożądane (w tym ból, upadki i zgony).

We wszystkich badaniach porównywano wyobrażenie ruchu z innymi interwencjami. Czas leczenia w grupach badanych wahał się od dwóch do ośmiu tygodni.

Zidentyfikowano obecność dowodów o bardzo niskiej pewności dotyczących krótkoterminowych korzyści z wyobrażenia ruchowego w zakresie szybkości chodzenia, samodzielności chodu, przebytego dystansu, funkcji ruchowej w porównaniu z innymi terapiami. Wyobrażenie ruchu , jak i porównawcze interwencje uwzględnione w analizowanych badaniach mogą nie powodować znaczących zdarzeń niepożądanych, nawet jeśli nie jest możliwa ocena pewności dowodów.

Przegląd ten wykazał pewne niespójności dotyczące metodologii, brak danych statystycznych i niepełne opisy interwencji. W żadnym badaniu nie porównywano wyobrażenia ruchowego z interwencją placebo lub brakiem interwencji. Potrzebne są dalsze randomizowane badania kontrolowane, których celem jest standaryzacja czasu zastosowania omawianej metody i zapewniające długoterminowe obserwacje.

12
03.2021

20 kwietnia 2021: I2-CORT: INNOVATION AND IMPLEMENTATION OF COMPLEX REHABILITATION TECHNOLOGY: STATE-OF-THE-ART IDEAS AND SOLUTIONS/PRODUCTS: interregionalne sympozjum

Wiele użytecznych innowacyjnych technologii w rehabilitacji nie zyskuje popularności poprzez fakt braku ich wdrożenia.  Ich upowszechnienie mogłoby poprawić efektywność interwencji w oddziałach rehabilitacji, ułatwić terapię w warunkach domowych, a także wspomóc codzienne funkcjonowanie pacjentów. Celem euroregionalnej sieci I2-CoRT jest wypełnienie luki między opieką zdrowotną, innowacjami w zakresie technologii rehabilitacji i wiedzą dzięki wsparciu programu Interreg V-A Euregion Moza-Ren.

Partnerzy projektu serdecznie zapraszają na sympozjum internetowe organizowane 20 kwietnia 2021 roku poświęcone współczesnym koncepcjom  i rozwiązaniom w zakresie wdrażania złożonych technologii rehabilitacji, podczas którego przedstawione zostaną rezultaty projektu i2-CoRT dotyczące opracowanych technologii i jej zastosowań w rehabilitacji. Zaprezentowane zostaną również trzy kliniczne ośrodki badawcze zaangażowane w program i2-CoRT.

Poniżej znajduje się program sympozjum.

Udział jest bezpłatny dla zarejestrowanych uczestników. LINK DO REJESTRACJI.

Termin rejestracji upływa 17 kwietnia 2021 roku

Załączniki:
Pobierz plik (i2-CoRT_programme_short.pdf)i2-CoRT_programme_short.pdf[ ]2497 kB
25
02.2021

26 lutego 2021 godz. 12:45-14:00: Webinarium WHO: Rehabilitation Competency Framework

Niespełnienie potrzeb w zakresie rehabilitacji w dużej mierze wynika z nieprawidłowego gospodarowania zasobami ludzkimi. Niedobór fachowych pracowników wchodzących w skład zespołu rehabilitacyjnego, nieprawidłowa dystrybucja oraz niedostateczna jakość świadczonych usług stanowią główną przeszkodę w dostępie do usług dla pacjentów, którzy ich potrzebują i w czasie kiedy potrzeba rehabilitacji jest największa. Określenie ram kompetencji fachowych pracowników jest ważnym elementem rozwiązywania tych problemów. 

W imieniu władz ISPRM zapraszamy na webinarium inaugurujące program Światowej Organizacji Zdrowia pt. Rehabilitation Competency Framework (RCF) realizowanhy w ramach inicjatywy Rehabilitation 2030. Ramy kompetencji zaproponowano jako kluczowy mechanizm zapewniający efektywne wykorzystanie wiedzy, umiejętności i potencjału fachowców z dziedziny rehabilitacji. Program WHO stanowi kamień milowy w wysiłkach podejmowanych w celu sprostania głębokim wyzwaniom związanym z efektywnym wykorzystaniem zasobów ludzkich w rehabilitacji i będzie wpływać na przyszłą praktyke  w zakresie rehabilitacji. W inauguracji programu wezmą udział czołowi światowi eksperci w dziedzinie ochrony zdrowia oraz członkowie międzynarodowego zespołu wspierającego rozwój RCF. Celem webinarium jest przybliżenie roli i użyteczności RCF w rozwiązywaniu problemów zasobów ludzkich rehabilitacji i przedstawienie w jaki sposób można je wykorzystać w rzeczywistych scenariuszach, w celu zapewnienia, aby każdy, kto potrzebuje rehabilitacji, miał dostęp do usług wysokiej jakości świadczonych na czas.

Formularz rejestracyjny znajduje się tutaj

Miejsce na zadawanie pytań wykładowcom

Poniżej szczegółowy program webinarium.

22
02.2021

WHO: Rehabiilitation 2030 - międzynarodowa akcja zbierania przypadków post-COVID

Okres pandemii COVID-19 łączy się z utrudnieniem realizacji usług z dziedziny rehabilitacji medycznej. Pandemiczny kryzys jest również okazją do wykazania znaczenia rehabilitacji także u osób z zaburzeniami funkcjonalnymi występującymi w związku COVID-19. Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) zapoczątkowała w ramach programu Rehabilitacja 2030 inicjatywę zbieranie opisów przypadków zespołu post-COVID. W imieniu Zarządu Sekcji Medycyny Fizykalnej i Rehabilitacji UEMS mam przyjemność zachęcić Państwa Lekarzy Rehabilitacji medycznej do aktywnego udziału w tym przedsięwzięciu. Inicjatywa obejmuje wszystkie państwa członkowskie WHO i wszystkie placówki ochrony zdrowia. Zaprezentowana poniżej platforma przeznaczona do dokumentowania średnio- i długoterminowych konsekwencji COVID-19 służy do raportowania w sposób anonimowy informacji klinicznych. Zachęcam do udziału.

Link formularza zgłaszania przypadku post-COVID-19

17
02.2021

Nowości Cochrane Rehabilitation (LUTY 2021)

Czy zewnątrzoponowe podawanie kortykosteroidów jest skuteczne w łagodzeniu bólu korzeniowego w odcinku lędźwiowo-krzyżowym?

Zajęcie nerwu rdzeniowego w odcinku lędźwiowym i lędźwiowo-krzyżowym może powodować ból promieniujący do kończyny dolnej, określny mianem bólu korzeniowego (znany również jako rwa kulszowa), któremu towarzyszy jeden lub więcej spośród takich objawów jak osłabienie mięśniowe, deficyt czynności odruchowej, zaburzenia czucia. Osoby z zespołem korzeniowym w porównaniu do pacjentów ze scentralizowanymi dolegliwościami mogą odczuwać silniejszy ból, doświadczać głębszego zaburzenia jakości życia, mieć gorszą sprawność i częściej przebywać na zwolnieniu lekarskim z powodu dolegliwości.

Popularnym sposobem leczenia bólu korzeniowego w odcinku lędźwiowo-krzyżowego jest podawanie  zastrzyku kortykosteroidu do przestrzeni zewnątrzoponowej. Osiąga się w ten sposób redukcję miejscowego procesu zapalnego, a tym samym złagodzenie bólu. Celem omawianego  systematycznego przeglądu Cochrane jest zbadanie skuteczności i bezpieczeństwa zewnątrzoponowego podawania kortykosteroidu w porównaniu z wstrzyknięciem placebo w leczeniu bólu i niepełnosprawności u pacjentów z bólem korzeniowym w odcinku lędźwiowo-krzyżowym.

W pracy będącej aktualizacją wcześniej opublikowanego przeglądu w Annals of Internal Medicine w 2012 r. objęto analizą dwadzieścia pięć badań klinicznych (opublikowanych do 25 września 2019 r.) z udziałem 2470 osób dorosłych w wieku średnio od 37,3 do 52,8 lat. Czas obserwacji wynosił od 12 godzin do 1 roku. Wyniki metaanalizy: Istnieją dowody o umiarkowanej jakości, że w krótkoterminowej obserwacji zewnątrzoponowe podawanie  kortykosteroidów jest nieco bardziej skuteczne w porównaniu z placebo w zmniejszaniu bólu kończyn dolnych i niepełnosprawności, jednak te efekty leczenia są niewielkie. Większość badań  nie dostarczyła wystarczających informacji dotyczących zdarzeń niepożądanych (zwłaszcza w przypadku krótkoterminowej obserwacji). Nie ma pewności, czy zewnątrzoponowe wstrzyknięcie kortykosteroidu nie ma niewielkich skutków ubocznych w porównaniu z wstrzyknięciem placebo. Objawy niepożądane mogą obejmować ból podczas lub po wstrzyknięciu, nieswoisty ból głowy, zaburzenie cyklu miesięcznego, przypadkowe nakłucie opony twardej, ból w klatce piersiowej, miejscowe zmiany skórne, zapalenie zatok, odpowiedź wazowagalną, niedociśnienie, nudności i szum w uszach. W jednym z badań odnotowano poważną reakcję uboczną (krwiak zaotrzewnowy) u jednego pacjenta na terapii przeciwzakrzepowej.

Wnioski praktyczne: Zewnątrzoponowe podawanie kortykosteroidów prawdopodobnie nieznacznie zmniejsza ból kończyn dolnych i niepełnosprawność podczas krótkotrwałej obserwacji u osób z bólem korzeniowym lędźwiowo-krzyżowym. Efekty te są niewielkie, widoczne głównie w krótkotrwałej obserwacji i mogą nie być uznane za klinicznie istotne przez pacjentów i lekarzy. Ponadto w krótkoterminowej obserwacji nie odnotowano istotnego ryzyka zdarzeń niepożądanych, chociaż jakość danych naukowych dotyczących tego wyniku jest bardzo niska. Dążąc do minimalizacji błędnych szacunków wyników leczenia i szkodliwych skutków w dalszych badaniach skuteczności i bezpieczeństwa zewnątrzoponowego podawania kortykosteroidów w bólu korzeniowym lędźwiowo-krzyżowym powinno się zadbać o właściwe raportowanie metodologii, takie jak odpowiednie przydzielanie do grup badanych, zaślepienie osób wykonujących interwencję.

 

Czy terapeutyczne zabiegi ultradźwiekowe są skuteczne w przewlekłych bólach krzyża?

Ból krzyża definiuje się jako ból i / lub dyskomfort w okolicy lędźwiowo-krzyżowej, zlokalizowany poniżej poziomu ostatniego żebra i powyżej fałdu pośladkowego. 80 - 90% populacji doświadcza tej dolegliwości przynajmniej raz w życiu. Niemal 85% przypadków definiuje się jako tzw. niespecyficzny ból krzyża. Nawroty po pierwszym epizodzie występują w 50 do 75% przypadków. Ból krzyża określamy jako przewlekły, gdy utrzymuje się dłużej niż 12 tygodni. Przewlekły, niespecyficzny ból krzyża jest szeroko rozpowszechnionym schorzeniem (20-25% populacji), związanym z upośledzeniem funkcji, obniżoną jakością życia i zdolnością do pracy i jest jedną z głównych przyczyn niepełnosprawności na świecie.

Leczenie przewlekłego niespecyficznego bólu krzyża jest bardzo trudne. Dowody naukowe wspierają skuteczność niektórych interwencji (np. Ćwiczeń terapeutycznych), dowodzą nieskuteczności innych (np. trakcji), podczas gdy skuteczność wielu innych metod leczenia są nadal niepotwierdzona. Ultradźwięki terapeutyczne są jednym z najczęściej stosowanych w praktyce klinicznej metod fizykoterapeutycznych. Metoda wykorzystuje wibracje stosowane w celu dostarczania energii cieplnej i mechanicznej do tkanek miękkich i kości w celu wywołania zwiększonego miejscowego metabolizmu, krążenia, poprawy podatności tkanki łącznej i regeneracji tkanek, a tym samym zmniejszenia bólu i przyspieszenia procesu gojenia.

Aby zbadać wpływ ultradźwięków na przebieg przewlekłego nieswoistego bólu krzyża, w 2014 roku opublikowano pierwszy systematyczny przegląd Cochrane, w którym stwierdzono, że nie znaleziono wysokiej jakości dowodów wspierających stosowanie terapeutycznych ultradźwięków w celu złagodzenia bólu lub poprawy jakości życia pacjentów z nieswoistym przewlekłym bólem krzyża. Niemniej jednak ultradźwięki są nadal szeroko stosowane w leczeniu przewlekłego niespecyficznego bólu krzyża. Przegląd Cochrane został niedawno zaktualizowany przez Ebadi i wsp.. W przeglądzie randomizowanych, kontrolowanych badań z udziałem dorosłych, losowo przydzielonych do grup leczonych z udziałem ultradźwięków jako monoterapii i ultradźwięków jako dodatek do ćwiczeń terapeutycznych, w porównaniu z placebo lub inną interwencją. Po systematycznym przeszukiwaniu literatury, zaktualizowanym do 7 stycznia 2020 r., Uwzględniono 10 małych badań, w których wzięło udział ogółem 1025 osób, z których większość dysponowała jedynie krótkoterminową obserwacją (od dni do tygodni).

Porównując skuteczność ultradźwięków i placebo, nie znaleziono dowodów wysokiej ani średniej jakości, które uzasadniałyby stosowanie ultradźwięków w celu redukcji bólu lub poprawy funkcji u pacjentów z nieswoistym przewlekłym bólem krzyża. Z umiarkowaną pewnością stwierdzono niewielką lub żadną różnicę między ultradźwiękami w porównaniu z placebo. Nie ma pewności co do szkodliwości ultradźwięków, ponieważ tylko w jednym badaniu nie stwierdzono żadnych działań niepożądanych. W porównaniu z przeglądem z 2014 r. jedyne dowody średniej jakości świadczące o korzyści terapeutycznej ultradźwięków w porównaniu z placebo (niewielka i klinicznie nieistotna poprawa krótkoterminowej funkcji kręgosłupa) obniżają ocenę do niskiej jakości. Odnotowano niewielką i niepewną korzyść z ultradźwięków w porównaniu z placebo w zakresie krótkotrwałej redukcji bólu, ale jest prawdopodobne, że istnieje niewielka lub żadna różnica w jakości życia, satysfakcji z leczenia ani liczbie uczestników osiągających klinicznie istotne (> 30%) zmniejszenie bólu w krótkotrwałej obserwacji. Dodanie ultradźwięków do ćwiczeń może przynieść niewielką korzyść w przypadku krótkotrwałego bólu, a dla innych wyników nie stwierdza się niewielkiej lub żadnej różnicy. Wszystkie omówione wyniki są niepewne, ponieważ badania mają niską liczebność grup i dostarczają dowodów niskiej jakości. Na podstawie dowodów niskiej jakości można stwierdzić, że manipulacja kręgosłupa redukuje ból, poprawia funkcję i zakres ruchomości kręgosłupa lędźwiowego w wiekszym stopniu niż ultradźwięki, a dowody średniej jakości sugerują, że stosowanie zabiegów osteopatycznych powoduje poprawę u większej liczby osób w porównaniu do ultradźwięków.

Aktualne dowody nie potwierdzają zasadności zastosowania ultradźwięków w leczeniu osób z przewlekłym niespecyficznym bólem krzyża. Przyszłe prawidłowo zaprojektowane badania oparte na większych grupach mogą dostarczyć innego wglądu w tę sprawę, ale niewiele dotychczasowych danych sugeruje, że dalsze badania ujawnią klinicznie znaczący wpływ ultradźwięków na przewlekły ból krzyża.