W dniach 5-7 września 2019 w Polvdiv w Bułgarii odbyły się Zgromadzenia Ogólne ESPRM i UEMS-PRM, w których wzięli udział delegaci NRL i ZG PTReh prof. dr hab. med. Jolanta Kujawa i dr med. Piotr Tederko. Proszę o zapoznanie się z poniższym sprawozdaniem.
Urozmaicenie programu ćwiczeń jest ważne w leczeniu osób dorosłych z fibromialgią
Fibromialgia jest stanem zdrowia przebiegającym z objawami przewlekłego bólu w obrębie układu ruchu, tkliwości, zmęczenia, sztywności, wyczerpania fizycznego i zaburzeń snu współwystępujących z obniżeniem nastroju, stresem, lękiem, depresją i zaburzeniami poznawczymi. Fibromialgia ma złożoną patogenezę obejmującą nieprawidłowości zarówno w ośrodkowych, jak i obwodowym układzie nerwowym i często nakłada się na zespoły somatyczne w postaci dolegliwości ze strony układu pokarmowego (np. zespół jelita drażliwego), dysfunkcji stawu skroniowo-żuchwowego itp. Obniża funkcjonowanie fizyczne i psychospołeczne i negatywnie wpływa na uczestniczenie społeczne, w tym spełnianie funkcji w rodzinie, pracę za wynagrodzeniem, redukuje samodzielność i jakość życia. Częstość występowania fibromialgii wynosi od 1-2% populacji Stanów Zjednoczonych, 2,1-2,9% populacji Europy i 2,7% populacji światowej. Fibromialgia występuje trzykrotnie częściej u kobiet niż u mężczyzn.
W ramach przeglądu systematycznego Cochrane przeanalizowano dowody z badań interwencyjnych zorientowanych na badanie skuteczności i bezpieczeństwa interwencji kompleksowych i urozmaiconych programów ćwiczeń u osób w wieku powyżej 18 lat z rozpoznaniem fibromialgii.
Do przeglądu włączono 29 randomizowanych badań kontrolnych przeprowadzonych w 12 różnych krajach do grudnia 2017 roku, obejmujących 2088 uczestników w grupie programów urozmaiconych i 1065 w grupach kontrolnych. 98% uczestników programów stanowiły kobiety.
Za interwencję urozmaiconą uznano programy ćwiczeń , które obejmowały przynajmniej dwie formy ćwiczeń (np. ćwiczenia aerobowe, oporowe, gibkości, zwinności, koordynacyjno-równoważne). Grupy kontrolne obejmowały brak interwencji, farmakoterapię, edukację terapię opartą na biofeedback, relaksację, terapię poznawczo-behawioralną i programy ćwiczeń ograniczone do W przeanalizowanych badaniach interwencje urozmaicone objęte były pełnym lub częściowym nadzorem i trwały średnio 14 tygodni zawierając najmniej dwie sesje tygodniowo po 45 do 60 minut.
Pierwszorzędowe punkty końcowe stanowiły jakość życia związana ze zdrowiem, intensywność bólu, męczliwość, sztywność, funkcjonowanie fizyczne, zdarzenia niepożądane oraz odsetek uczestników którzy wypadki z badania. Do zdarzeń niepożądanych należały urazy, zaostrzenia bólu i/lub innych objawów fibromialgii. Wtórne punkty końcowe obejmowały wydolność krążenia, siłę mięśni i odsetek uczestników zgłaszających redukcję intensywności bólu więcej niż 30%. Obserwowano efekt bezpośredni i w okresie obserwacji od 6 do 52 tygodni.
Za skuteczności urozmaiconych programów ćwiczeń przemawia 21 publikacji (z łączną liczbą 1253 uczestników) dostarczając dowody o umiarkowanej jakości dla wszystkich pierwszorzędowych punktów końcowych za wyjątkiem sztywności (w której przypadku dowody określono jako niskiej jakości). Uczestniczenie w urozmaiconych programach ćwiczeń przez 5-26 tygodni powodowały średnią poprawę w zakresie intensywności bólu o 5%, męczliwości o 13%, sztywności o 7%, i funkcjonowania fizycznego o 11%. Różnica w jakości życia między uczestnikami z grup ćwiczeń urozmaiconych i grup kontrolnych wynosiła 7 punktów.
W 21 badaniach, w których uzyskano dowody o umiarkowanej jakości, nie zgłoszono żadnych obrażeń ani innych zdarzeń niepożądanych w wyniku stosowania urozmaiconych programów ćwiczeń. Chociaż niektórzy uczestnicy zgłaszali nasilenie objawów fibromialgii (ból, tkliwość lub męczliwość) w trakcie lub po wysiłku, wyniki w tym zakresie były niejednoznaczne ze względu na niskie wskaźniki zdarzeń. Wskaźniki wypadnięcia z badania wynosiły 12% w grupach ćwiczeń urozmaiconych i 11% w grupach kontrolnych.
Istnieją bardzo niskiej jakości dowody pochodzące z 8 badań na długoterminową (6-52 tygodnie) skuteczność interwencji w zakresie poprawy jakości życia, męczliwości i funkcjonowania fizycznego.
Na podstawie powyższych analiz autorzy przeglądu wnioskują, że urozmaicone ćwiczenia mogą poprawiać jakość życia i wydolność w czynnościach codziennych, a także mogą zmniejszyć ból i męczliwość u osób dorosłych z fibromialgią. Ponadto sądowody niskiej jakości, że urozmaicone ćwiczenia nieznacznie redukują uczucie sztywności. Do redukcji jakości dowodów przyczyniły się małe liczby uczestników badań i ograniczenia metodologiczne analizowanych prac. Mała ilość danych nie pozwala wyciągnąć jednoznacznych wniosków na temat bezpieczeństwa urozmaiconych ćwiczeń.
Dalsze badania powinny skupić się na ocenie wpływu urozmaiconych ćwiczeń u dorosłych w różnym wieku, w różnych grupach etnicznych i krajach. Badania te powinny być dobrze zaprojektowane, charakteryzować się optymalną liczebnością uczestników. Istotne znaczenia ma właściwe raportowanie punktów końcowych i parametrów interwencji takich jak funkcjonowanie fizyczne, aktywność ruchowa, częstotliwość wykonywania ćwiczeń, ich rodzaj, intensywność, czas trwania, jak i skutki uboczne.
Ćwiczenia poprawiają wydolność fizyczną po osteoporotycznym złamaniu kręgosłupa
Osteoporoza charakteryzuje się obniżeniem gęstości mineralnej kości i pogorszeniem architektury kostnej, co powoduje zwiększone ryzyko złamań w wyniku urazów niskoenergetycznych. W następstwie złamań dochodzi do spadku wydolności funkcjonalnej. Zastosowanie ćwiczeń może odwrócić ten skutek.
Celem aktualnego przeglądu Cochrane jest ocena, czy u osób dorosłych z wywiadem w kierunku osteoporotycznego złamania kręgosłupa program ćwiczeń trwające przynajmniej 4 tygodnie może zmniejszyć ryzyko kolejnego złamania osteoporotycznego. Drugorzędne punkty końcowe przeglądu obejmują wpływ ćwiczeń na ryzyko upadków, nasilenie bólu, wydolność fizyczną, funkcję mięśni i gęstość mineralną kości.
Przeanalizowano dziewięć badań z udziałem 749 uczestników. Zastosowane programy ćwiczeń różniły się pod względem częstotliwości, intensywności i czasu trwania. Przyjęto także różne okresy obserwacji.
Analiza przyniosła umiarkowanej jakości dowody na skuteczność ćwiczeń w zakresie poprawy wydolności ruchowej osób po osteoporotycznych złamaniach trzonów kręgów. Wyniki przeanalizowanych badań nie upoważniają do wniosków na temat korzyści płynących z ćwiczeń dotyczących ryzyka kolejnych złamań, upadków, wpływu na ból i jakość życia, a także na temat skutków ubocznych ćwiczeń.
Z przyjemnością informuję, że w 29 listopada 2019 r. w Narodowym Instytucie Geriatrii, Reumatologii i Rehabilitacji (ul. Spartańska 1, 02-637, Warszawa) odbędzie się Europejski Egzamin z Medycyny Fizykalnej i Rehabilitacji stwarzający szansę na otrzymanie tytułu Fellow of European Board of Physical and Rehabilitation Medicine (FEBPRM). Tytuł ten oznacza on osiągnięcie kompetenci zawodowych w dziedzienie medycyny fizykalnej i rehabilitacji na poziomie europejskim.
KTO MOŻE PRZYSTĄPIĆ DO EGZAMINU?
lekarze z tytułem specjalisty rehabilitacji medycznej.
W JAKI SPOSÓB ZORGANIZOWANY BĘDZIE EGZAMIN?
Egzamin odbędzie się jednocześnie w krajach członkowskich lub stowarzyszonych Sekcji UEMS-PRM. Do zdania egzaminu konieczne jest udzielenie prawidłowej odpowiedzi na przynajmniej 60 ze 100 pytań wielokrotnego wyboru. Zakres pytań odpowiada podstawie programowej kształcenia podyplomowego w medycynie fizykalnej i rehabilitacji, zgodnej z Europejskimi Standardami Szkolenia Podyplomowego Lekarzy Specjalistów w odnośniej dziedzinie.
Więcej szczegółów dotycących przebiegu egzaminu znajdziesz tutaj.
JAKIE SĄ KORZYŚCI WYNIKAJĄCE Z CERTYFIKACJI?
Posiadacz tytyułu FEBPRM ma kompetencje zawodowe na poziomie europejskim, co jest anonsowane w upublicznionym spisie certyfikowanych specjalistów i korzysta ze:
1. zredukowanej opłaty subskrypcyjnej czasopism dotyczących medycyny fiozkalej i rehabilitacji (w tym Journal of Rehabilitation Medicine, European Journal of Physical and Rehabilitation Medicine, Annals of Physical and Rehabilitation Medicine)
2. zniesionej lub zredukowanej opłaty rejestracyjnej za uczestnictwo w kursach i kongresach w dziedzinie medycyny fizykalnej i rehabilitacji (w tym europejskich kongresów medycyny fizykalnej i rehabilitacji
Termin składania wniosków uływa 30 września 2019 r. i nie podega przdłużeniu.
Europejska Akademia Rehabilitacji Medycznej (European Academy of Rehabilitation Medicine - EARM) ufundowała corocznie przyznawaną nagrodę, której celem jest zachęcanie do badań i promowanie rozpowszechniania wiedzy w dziedzinie rehabilitacji. Zdobywca nagrody otrzyma: dyplom oraz zwrot kosztów podróży i zakwaterowania (do maksymalnie 500 euro) związane z uczestnictwem w konferencji, na której zostanie wręczona nagroda. Nagrody wręczane są na europejskich kongresach medycyny fizykalnej i rehabilitacji.
Do nagrody można zgłaszać prace naukowe dotyczące medycyny fizykalnej i rehabilitacji, lub zagadnień medyczno-społecznych związanego z (re-)integracją osób niepełnosprawnych. Autorem pracy może być lekarz medycyny fizykalnej i rehabilitacji lub pracownik reprezentujący profesję związaną ze zdrowiem reprezentowaną w zespole rehabilitacyjnym, pochodzący z kraju, który ma oficjalnego delegata w Sekcji Medycyny Fizykalnej i Rehabilitacji UEMS.
Językiem pracy jest jeden z oficjalnych języków Akademii (angielski lub francuski). Streszczenie może być przedstawione w innym języku UE. Tekst może być sfinalizowaną pracą lub cyklem prac zawierających co najmniej jedną publikację w naukowym czasopiśmie recenzowanym.
Termin przesyłania prac przypada na najpóźniej 31 sierpnia każdego roku. Pracę należy przesłać wszystkim członkom Komisji Konkursowej. Pracy powinien towarzyszyć list przewodni w jednym z dwóch oficjalnych języków, z prośbą o uwzględnienie zgłoszenia do nagrody podpisany przez Autora i kierownika ośrodka (oddziału) rehabilitacji zatrudniającego autora. Kopię pracy i list przewodni należy wysłać do wszystkich członków Komisji Konkursowej. Jeśli kandydat chce wysłać swoje zgłoszenie w formie elektronicznej w postaci zabezpieczonego pliku PDF, może to zrobić, przesyłając wydrukowaną kopię do przewodniczącego Komisji Konkursowej. Kandydat odpowiada za dostarczenie kompletnej dokumentacji każdemu członkowi Komisji Konkursowej.
O decyzji Komisji Konkursowej zostaną poinformowani wszyscy kandydaci. Wybrany kandydat zostanie zaproszony do przedstawienia swojej pracy i otrzymania nagrody na kongresie europejskim i zostanie poproszony o przesłanie swojej fotografii.
W przypadku zgłoszenia tylko jednej pracy, Komisja może zdecydować o przesunięciu konkursu na rok następny. Decyzja Komisji Konkursowej jest ostateczna. Lista dotychczasowych laureatów jest publikowana na stronie internetowej Akademii
Tegoroczną edycję cyklicznej imprezy naukowej REHABWEEK poświęconej mozliwościom i wyzwaniom w rehabilitacji współorganizuje sześć towarzystw naukowych poświęconych fascunującej problematyce technologii wspomagających funkcjonowanie i zaawansowanym technologiom rehabilitacyjnym:
Do 15 maja 2019 otwarta jest możliwość nadsyłania abstraktów (kliknij tutaj by zgłosić pracę)
Rejestracja uczestników otwarta jest do 23 czerwca 2019.
Dostępne sa jeszcze miejsca na Europejskim kongresie Rehabiliacji w Stwardnieniu Rozsianym (RIMS).
Aby się zarejestrować klinknij tutaj
Program kongresu charakteryzuje się bogatą ofertą kursów
|
TEACHING COURSES Both Teaching Courses will be organised on Thursday, June 20. For more information on the programme of the Teaching Courses, click here Teaching course – Falls in MS Aim: To provide an overview of issues related to falls in MS. Steps: The teaching course will start with the question about balance problems in the earliest stages of MS and explore the underlying psychological factors relevant to issues about falling/near falling in PwMS. Balance issues will be explored in depth. We will wrap up with presentations about how to prevent and how to manage falling. Teaching course – Upper Extremity & Modern Technology Aim: to provide an insight into the issues about rehabilitation of the upper limb by considering the use of modern technology. Steps: The course will focus on the following topics; motor control upper limb by considering pathophysiology of upper limb control /movement disorders in MS / the role of trunk in the use of the upper limb / robot-based arm therapy, including a presentation about clinical hand assessment tools. The presentations will set the stage to introduce an overview of current advanced robot rehabilitation systems with an emphasis on upper extremity. Examples of the use of the ArmeoSpring and BIMEO will be presented. PhD SESSION A special programme for PhD Students takes place on Thursday, June 20. The goal of this programme especially for PhD students is to network and to have the opportunity to share knowledge with other PhD students and a panel of experts. We encourage PhD students at all stages of their PhD career to attend. Who knows, you may kickstart a new collaboration, get valuable inputs to your research project, or get the perfect idea for a Postdoc project! In short, the session will feature:
The PhD session is free for RIMS-members (center or individual) and € 30,- for non-members. Registration should be done through the website of the RIMS conference (tick the PhD Student Session when you register). If you have already registered for the Conference and did not tick the PhD Student Session, then do not despair – just send an email to NURSE TRAINING PROGRAMME A nurse training programme is scheduled for Thursday, June 20 from 11:00 - 15:00 (lunch included). Registration through the conference website is obligatory but no registration fee applies. Preliminary Programme
SPECIAL INTEREST GROUPS (SIG’s) On Thursday June 20, RIMS' Special Interest Groups will meet. Conference attendees are invited to attend one of the SIG meetings. The meetings are free of charge, but registration is mandatory. The Special Interest Groups aim to promote research and improve the management of persons with MS and their caregivers. There are currently 6 SIGs:
Find out more on the SIG Meetings by clicking on this link. |
Zapraszamy na stronę Interentową Kongresu
Wkrótce tu będzie można się zarejestrować
Tu można zgłosić abstrakt wystąpienia
W dniach 1-12 lipca odbędzie się w Marsylii 20 edycja kursu przeznaczonmego dla lekarzy specjalizujących się w rehabilitacji medycznej European School Marseille on Motor Disabilities: Posture and Movement Analysis, Rehabilitation, Neurophysiology. To renomowane wydarzenie edukacyjne akredytowane jest przez Europejską Radę Medycyny Fizykalnej i Rehabilitacji (European Board of Physical and Rehabilitation Medicine - EBPRM) i Europejskie Towarzystwo Medycyny Fizykalnej i Rehabilitacji (European Society of Physical and Rehabilitation Medicine - ESPRM) i popierane przez Zarząd Główny PTReh.
Organizatorzy oferują maksymalnie dwa miejsca dla każdego kraju członkowskiego EB-PRM. Osobom zakwalifikowanym zapewniają bezpłatny udział w kursie i zakwaterowanie, uczestnik - pokrywa jedynie koszty dojazdu.
Kryteria kwalifikacji na kurs:
1) bycie specjalizantem w rehabilitacji medycznej (przed egzaminem)
2) bycie członkiem PTReh ze składkami opłaconymi do 2019 roku)
Procedura kwalifikacji na kurs:
1) kandydat dokonuje rejestracji na pod adresem European Board of PRM i uzyskuje numer rejestracyjny (osoby, które posiadają już taki numer nie muszą tego robić powtórnie) i używa go w korespondencji dot. kursu.
2) kandydat przygotowuje dokumenty w języku angielskim:
pod adres krajowego menedżera EBPRM:
(* - dokumenty oznaczone gwiazdką mają być w formacie word (inne formaty, np. PDF nie będą akceptowane)
3) krajowy menedżer przygotowuje dokumenty kandydatów poprzez zaślepienie i przekształcenie w pdf i wysyła je do osób uprawnionych do głosowania (Zarząd Główny PTReh)
4) Terminem głosowania nad kandydaturami jest 26.05.2019 godz. 24.00
5) Wyniki głosowania są akceptowane przez Pana Prezesa PTReh prof. Jacka Durmałę, który ma prawo również podjąć decyzję o kolejności kandydatów w przypadku równej liczby głosów
5) powiadomienie kandydatów o wynikach głosowania następuje przed 31.05.2019
6) krajowy menedżer wysyła dane krajowe do organizatora kursu i oczkujemy na ostateczny werdykt
7) Organizatorzy uprzedzają osoby zakwalifikowane na kurs o konieczności przesłania im kopii Europejskiej Karty Ubezpieczenia Zdrowotnego.
Czy skuteczność paracetamolu przewyższa placebo u osób ze zmianami zwyrodnieniowymi stawu biodrowego i kolanowego?
Choroba zwyrodnieniowa stawu biodrowego lub kolanowego jest rozpowszechnionym stanem, w którym objawy takie jak ból i sztywność istotnie pogorszają funkcjonowanie i jakość życia. Ból jest najczęstszym i uciążliwym objawem choroby zwyrodnieniowej stawów, a skuteczna redukcja bólu jest podstawą jego leczenia.
Paracetamol hamuje produkcję prostaglandyn będących mediatorami gorączki, bólu i stanu zapalnego. Chociaż jego działanie przeciwzapalne jest słabsze niż np. niesterydowych leków przeciwzapalne (NLPZ). Paracetamol wykazuje również mniej objawów ubocznych, zwłaszcza u osób z ryzykiem owrzodzenia przewodu pokarmowego, i dlatego obecne wytyczne zalecają stosowanie paracetamolu jako leku przeciwbólowego pierwszego rzutu w chorobie zwyrodnieniowej stawu biodrowego lub kolanowego. Istnieją jednak świeże donisienia wskaujące, że paracetamol nie przynosi efektów lepszych niż placebo w zakresie poprawy bólu, funkcji lub jakości życia pacjentów z chorobą zwyrodnieniową stawu biodrowego lub kolanowego.
Pytanie badawcze aktualnego przeglądu Cochrane autorstwa Leopoldino i wsp. brzmi, czy paracetamol zapewnia klinicznie istotne korzyści w leczeniu bólu związanego z chorobą zwyrodnieniową stawu biodrowego lub kolanowego, czy też – przeciwnie - jego działanie jest porównywalne z efektem placebo. Przegląd opiera się na dziesięciu wysokiej jakości badaniach porównujących paracetamol z placebo, z udziałem 3,541 uczestników z chorobą zwyrodnieniową stawu biodrowego lub kolanowego. Zastosowana dobowa dawka paracetamolu wynosiła od 1,95 do 4 g. Obserwowano efekty lecznicze i niepożądane przez okres od 3 tygodni do 3 miesięcy. Synteza wyników wykazała, że niezależnie od podanej dawki, paracetamol odpowiadała za jedynie minimalną poprawę w zakresie bólu i funkcjonowania u chorych na zwyrodnienie stawu biodrowego. Stwierdzono ponadto, większa liczbe zdarzeń niepożądanych, w tym poważnych efektów ubocznych, odstawienia leku z powodu zdarzeń niepożądanych i przypadków podwyższenia wyników testów laboratoryjnych wskazujących na uszkodzenie wątroby. Niewielka liczba zgłoszonych zdarzeń niepożądanych uniemożliwia potwierdzenie ryzyka efektów niepożądanych paracetamolu w porównaniu z placebo.
Wyniki tego przeglądu mają bardzo istotne znaczenie dla praktyki klinicznej i wskazują na potrzebę rewizji wytycznych dotyczących zalecenia stosowania paracetamolu w chorobie zwyrodnieniowej stawu biodrowego i kolanowego. Podważalny efekt przeciwbólowy paracetamolu powinien zwrócić uwagę na inne skuteczne metody leczenia bólu, w tym interwencje związane ze stylem życia, takie jak modyfikacja aktywności fizycznej, utrzymanie należnej masy ciała, których korzyści są wspierane przez wysokiej jakości dowody.
Rdzeniowy zanik mięśni jest autosomalnie uwarunkowaną chorobą neurodegeneracyjną dziedziczoną w sposób recesywny spowodowaną mutacją genetyczną w genie SMN1 ( locus 5q11.2-q13.3). Charakteryzuje się zwyrodnieniem motoneuronów alfa rdzenia kręgowego, co prowadzi do postępującego osłabienia mięśni proksymalnych, męczliwości, skoliozy, zaburzeń odżywienia, powikłań oddechowych i poważnych ograniczeń funkcji. Wytyczne zalecają stosowanie standaryzowanych programów ćwiczeń opartych na zasadzie FITT (Frequency,’ ‘Intensity,’ ‘Time,’ ‘Type’), uwzględniających stopniowy przyrost obciążeń.
Celem omawianego przeglądu Cochrane była ocena efektów ćwiczeń fizycznych na sprawność funkcjonalną u osób z SMA typu 3 i opisanie efektów ubocznych tej interwencji. Szczególne elementy oceny wydolności uwzględniały: dystans marszu, wydolność wysiłkową, zmęczenie, jakość życia, sprawność funkcjonalną i siłę mięśniową. Do badania zakwalifikowano jedno randomizowane kontrolowane badanie obejmującego 14 pacjentów z SMA typu 3 leczonych w warunkach ambulatoryjnych. Autorzy porównali skuteczność 6-miesięcznego programu ćwiczeń realizowanych w warunkach domowych połączonego z treningiem na ergometrze leżącym z normalną opieką. W analizowanej pracy trening siłowy składał się z trzech setów 5-6 ćwiczeń koncentrycznych, izometrycznych lub wykonywanych w odciążeniu z intensywnością od 60% do 80% maksymalnej siły podczas pojedynczego powtórzenia wykonywanych 3 razy w tygodniu, oraz treningu ergometrycznego przez 30 minut 5 razy w tygodniu na poziomie intensywności 5-7/10 ze zwiększaniem obciążeń co 2 tygodnie według wytycznych FITT.
Biorąc pod uwagę niską lub bardzo niską wiarygodność uzyskanych wyników, nie można orzec, czy proponowany program ćwiczeń jest korzystny lub szkodliwy dla osób z SMA typu 3. Zagadnienie wymaga kontynuacji badań wysokiej jakości.
Prosimy o zapoznanie sie ze sprawozdaniem delegatów NRL z rekomednacji PTReh, Prof. Jolanty Kujawy i dr Piotra Tederko ze zgromadzeń ogólnych ESPRM i UEMS-PRM
Sprawozdanie prof. Jolanty Kujawy (kwiecień 2019) z działalności europejskich towarzystw naukowych i branżowych działających na rzecz medycyny fizykalnej i rehabilitacji
Rozpoczyna się nabór na drugą edycję kursu Extracorporeal Shock Wave Therapy organizowanego przez European PRM College we współpracy z European Society of Phyical and Rehabilittion Medicine.
Kurs przeznaczony jest dla lekarzy rehabilitacji medycznej (specjalistów i specjalizantów)
Kurs rozpoczyna się 1 maja, 2019.
Więcej szczegółów dotyczących kursu można znaleźć tutaj.
Rejerstracji na kurs można dokonać pod adresem: www.prmcollege.eu.
Niemieckie Towarzystwo Medycyny Fizykalnej i Rehabilitacji wraz z European Network and Junction of Young Physical and Rehabilitation Medics (ENJOY-PRM ) zapraszają na sesję „Management of CRPS: From possible biomarkers to comprehensive management” odbywająca się 14 wrzesnia 2019 w ramach Niemieckiego Kongresu Medycyny Fizylanje I Rehabilitacji (Munich 12-14 września). Organizatorzy oferują darmowy udział w sesji, wyżywienie nocleg dwudziestu lekarzom rezydentom - specjalizującym się w rehabilitacji medycznej z Europy.
Tutaj można się zarejestrować.
Więcej informacji znajduje się poniżej.
Czy ćwiczenia wydolnościowe są przydatne w leczeniu osób z zaawansowanym rakiem płuc?
Rak płuc jest jednym z najczęstszych nowotworów na świecie. Rocznie odnotowuje się ponad 1,6 miliona nowych przypadków. Zarówno choroba, jak i konsekwencje jej leczenia mogą prowadzić do redukcji wydolności fizycznej pacjentów.
Udowodniono, że ćwiczenia wydolnościowe rozumiane jako planowana aktywność fizyczna, powtarzana w sposób zorganizowany w celu poprawy lub utrzymania wydolności fizycznej poprawiają zarówno zdolność tolerancji wysiłku, jak i jakość życia u osób, które przeżyły raka. Nie ma jednak wystarczającej wiedzy na temat ich efektywności u osób z zaawansowanym rakiem płuc.
Głównym celem Przeglądu Systematycznego Cochrane było zbadanie wpływu ćwiczeń na wydolność fizyczną u dorosłych pacjentów z zaawansowanym rakiem płuc. Inne cele obejmowały wpływ na jakość życia, duszność, męczliwość, lęk i depresję, funkcje płuc, aktywność fizyczną, zdarzenia niepożądane, masę ciała i całkowite przeżycie.
Przegląd obejmował 6 randomizowanych badań kontrolowanych z udziałem 221 uczestników. Jak wykazano po zakończeniu okresu interwencji w grupie poddanej ćwiczeniom wydolnościowym występowały znamiennie lepsze parametry wydolności fizycznej, jakości życia związana ze zdrowiem, w porównaniu do grupy kontrolnej podczas gdy inne badane parametry nie uległy znaczącym zmianom.
Niska jakość znalezionych dowodów jest przesłanka do dalszych kontrolowanych randomizowanych badań na większych grupach chorych, zachowujących wysoki rygor metodologiczny w celu potwierdzenia uzyskanych ustaleń.
Czy oparta na ćwiczeniach rehabilitacja kardiologiczna jest skuteczna i bezpieczna u osób dorosłych z niewydolnością serca?
Przewlekła niewydolność serca jest powszechnym problemem zdrowotnym, objawiającym się męczliwością i dusznością, które ograniczają aktywność i uczestnictwo społeczne, co redukuje jakość życia pacjentów.
Międzynarodowe wytyczne potwierdzają rolę ćwiczeń fizycznych wchodzących w skład rehabilitacji kardiologicznej w leczeniu pacjentów z przewlekła niewydolnością krążenia. Jednak zapewnienie dostępu do rehabilitacji kardiologicznej jest nadal w wieku krajach niedostateczne.
Celem przeglądu systematycznego Cochrane było porównanie śmiertelności, częstości przyjęć do szpitala i jakości życia związanej ze zdrowiem u osób z niewydolnością serca poddanych ćwiczeniom w ramach rehabilitacji kardiologicznej w porównaniu ze standardową opieką.
Do badania włączono czterdzieści cztery badania obejmujące łącznie 5783 osoby. Aktualne dowody wskazują, że rehabilitacja kardiologiczna oparta na ćwiczeniach poprawia jakość życia związaną ze zdrowiem i zmniejsza ryzyko hospitalizacji. Efekty te wydają się zbieżne w programach realizowanych w ośrodkach rehabilitacji, jak i w domach uczestników. Analiza potwierdza zalecenie, by dostęp do ćwiczeń w ramach rehabilitacji kardiologicznej były zapewniony w sposób odpowiadający preferencjom pacjenta.
Konieczne są dalsze randomizowane badania kontrolowane w celu określenia kosztów i opłacalności różnych programów ćwiczeń w ramach rehabilitacji kardiologicznej.
Ćwiczenia w ramach rehabilitacji kardiologicznej u dorosłych pacjentów z wszczepionym kardiowerterem- defibrylatorem
Choroby układu sercowo-naczyniowego są główną przyczyną śmiertelności na świecie, ponosząc odpowiedzialność za około 17,3 mln zgonów rocznie. Nagła śmierć sercowa mimo spadku częstości pozostaje poważnym problemem zdrowia publicznego. Wszczepienie kardiowertera- defibrylatora jest skutecznym sposobem zapobiegania nagłej śmierci sercowej. Urządzenia te mogą monitorować rozpoznawać i regulować zaburzenia rytmu potencjalnie zagrażające życiu. Kardiowerter- defibrylator jest podobny do typowego rozrusznika serca, posiadając jeden przewód do prawej komory wiodący z urządzenia umieszczonego pod skórą na przedniej ścianie klatki piersiowej w pobliżu obojczyka.
Wskazania do implantacji kardiowertera-defibrylatora to pierwotna prewencja u osób mających ryzyko tachykardii, migotania lub zatrzymania serca i/lub wtórna prewencja u osób, które miały wcześniej nagłe zatrzymanie krążenia lub utrzymujący się częstoskurcz komorowy.
W aktualnym przeglądzie Cochrane opisano rehabilitację kardiologiczną jako kompleksową interwencję obejmującą ćwiczenia lecznicze, edukację, psychoterapię i interwencje społeczne, interwencje modyfikujące zachowanie i styl życia, poradnictwo żywieniowe oraz modyfikację czynników ryzyka związanych z zaburzeniami poziomu lipidów, ciśnienia krwi, masy ciała, paleniem papierosów czy cukrzycą. Publikacja zwraca także uwagę na skutki uboczne wszczepienia defibrylatora-kardiowertera, w postaci powikłań związanych z implantem, nieprawidłowym pobudzaniem serca, jak również relacjonowanych niedogodności w sferze psychicznej, w postaci lęku, depresji i stresu. Problemy psychologiczne mogą negatywnie wpłynąć na stan zdrowia i jakość życia użytkownika oraz powodować wzrost ryzyka hospitalizacji i potrzeb w zakresie opieki zdrowotnej, wywierać negatywny wpływ na wydolność w pracy zawodowej i dochód oraz prowadzić do wzrostu zachorowalności lub śmiertelności. W pracy oceniono wyniki rehabilitacji kardiologicznej pod koniec interwencji i w najdłuższym dostępnym okresie obserwacji.
Celem przeglądu była ocena korzyści i skutków ubocznych programów rehabilitacji kardiologicznej uwzględniających jedynie ćwiczenia lub ćwiczenia w powiązaniu z oddziaływaniem psychoedukacyjnym. Włączono do analizy osiem randomizowanych prób opublikowane z lat 2004–2017 z udziałem 1730 dorosłych uczestników, porównujących wyniki 12-tygodniowej rehabilitacji kardiologicznej do braku interwencji u osób po wszczepieniu kardiowertera-defibrylatora.
Biorąc pod uwagę zaobserwowaną jakość dowodów od bardzo niskiej do umiarkowanej, zalecenia dotyczące ćwiczeń w ramach rehabilitacji kardiologicznej dla pacjentów z wszczepialnymi kardiowerterami-defibrylatorami są zróżnicowane. Interwencje z udziałem ćwiczeń prawdopodobnie nie mają istotnego wpływu na stymulację przeciwdziałającą tachykardii i ryzyko nieprawidłowej stymulacji serca. Ćwiczenia mogą nie wywierać wpływu na śmiertelność ogólną, ryzyko poważnych zdarzeń niepożądanych i właściwie wykonywaną stymulację. Nie jest pewne, czy ćwiczenia poprawiają tolerancję wysiłku i jakość życia związaną ze zdrowiem pod koniec interwencji i przy najdłuższej dostępnej obserwacji.
Aby w bardziej adekwatny sposób ocenić wpływ ćwiczeń w ramach rehabilitacji kardiologicznej na losy dorosłych pacjentów z wszczepionym kardiowerterem-defibrylatorem niezbędne są dalsze, dobrze zaprojektowane randomizowane próby kliniczne. Istotnym elementem tych raportów powinny być działania niepożądane, m.in. liczba hospitalizacji.
Zapraszamy do wzięcia udziału w ośmiotygodniowym kursie online rozpoczynającym sie 26 marca organizowanym w ramach europejskiej współpracy Erasmus + / ESPRM / Uniwersytet w Sevilii. Jednym z celów programu jest opracowanie innowacyjnych treści szkoleniowych w oparciu o zastosowanie wirtualnej rzeczywistości w dziedzinie rehabilitacji neurologicznej.
Projekt znajduje się w końcowej fazie realizacji, która będzie polegała na udostępnieniu pilotażowego kursu online na temat zastosowania oceny biomechanicznej i innych rozwiązań technologicznych, w tym rehabilitacji opartej na rzeczywistości wirtualnej leczeniu chorych po udarze mógu. Nieodpłatny kurs odbywający się w jezyku angielskim udostepniony będzie ograniczonej liczbie uczestników.
Kliknij tu aby zdobyć więcej szczegółów dotyczących kursu i przejść do rejestracji
Czy wczesna mobilizacja poprawia wyniki leczenia udaru mózgu?
Udar mózgu jest jedną z głównych przyczyn śmierci i niepełnosprawności. Są dowody na skuteczność usług świadczonych przez wyspecjalizowane oddziały udarowe w zakresie redukcji ryzyka śmierci i długotrwałej niepełnosprawności u osób po udarze. Nie wiadomo natomiast które elementy interwencji wykonywanych w takich oddziałach są najbardziej skuteczne. Wczesna mobilizacja po udarze uznawana powszechnie jest podstawowy element działania na oddziałach udarowych. Ma ona na celu redukcję ryzyka powikłań unieruchomienia oraz zapewnienie stymulacji mózgu, która wdrożona wcześnie może sprzyjać pozytywnym zmianom plastycznym zachodzącym po udarze. Obiekcje dotyczące wczesnego uruchamiania pacjenta po udarze wynikają z potencjalnego ryzyka zmniejszenia dopływu krwi do uszkodzonego mózgu w następstwie elewacji głowy, a także podnoszenia ryzyka krwawienia sródczaszkowego.
Langhorne i wsp. w świeżo opublikowanym przeglądzie Cochrane próbują wyjaśnić, czy bardzo wczesna mobilizacja (nie później niż 48 godzin po wystąpieniu objawów ostrego udaru) poprawia wyniki leczenia, w porównaniu ze standardową opieką. W przypadku wczesnej mobilizacji mediana rozpoczęcia uruchamiania chorego wynosiła 18 godzin, zaś w grupach zwykłego postępowania 33 godziny, przy czym wszyscy pacjenci w byli zmobilizowani w ciągu 73 godzin po udarze. Uznano, że obok analizy skuteczności i bezpieczeństwa wczesnej mobilizacji ważnym celem pracy byłoby określenie optymalnego czasu rozpoczęcia uruchamiania. Na podstawie analizy wyników 9 badań z udziałem łącznie 2.958 uczestników stwierdzono obecność wysokiej jakości dowodów na brak różnic między bardzo wczesną mobilizacją a zwykłą opieką w zakresie ryzyka zgonu, utraty samodzielności, opieki instytucjonalnej, powikłań i zdolności chodzenia (chociaż według wyników najliczniejszej próby zawartej w przeglądzie mobilizacja przed upływem 24 godzin po udarze wiązała się ze zwiększonym ryzykiem śmierci i utraty samodzielności - z drugiej strony, wczesna mobilizacja łączyła się z większą wydolnością funkcjonalną i krótszym czasem pobytu w szpitalu osób, które przeżyły, ale dowody potwierdzające te wyniki były niskiej jakości). Dowody niskiej jakości potwierdziły również oszacowanie optymalnego czasu na rozpoczęcie uruchamiania chorego, jako 24 godziny po udarze.
We wnioskach autorzy sformułowali rekomendację ostrożności w uruchamianiu chorego w ciągu 24 godzin od wystąpienia udaru.
Czy terapia poznawcza i behawioralna prowadzona za pośrednictwem Internetu jest użyteczna u dorosłych z zespołem stresu pourazowego?
Według Światowej Organizacji Zdrowia (2014) zdrowie psychiczne jest stanem pełnego fizycznego, psychicznego i społecznego dobrostanu, do którego konieczne jest realizowanie przez człowieka jego potencjału, wydajnego działania, zaangażowanie w życiu społeczności i zdolność radzenia sobie z normalnymi stresami życiowymi. Zespół stresu pourazowego (PTSD) polega na wystąpieniu zaburzeń psychicznych w następstwie uczestniczenia w traumatycznym wydarzeniu o wyjątkowo brutalnej lub katastroficznej naturze, powodującego wszechogarniający stres, które może wiązać się albo z bezpośrednim doświadczeniem osobistym, albo uczestniczeniem jako obserwator w traumie zdarzającej się innej osobie (American Psychiatry Association , 2013, WHO 1992). Objawy PTSD obejmują nawracające negatywne myśli, wspomnienia, koszmary senne związane z przeżytym urazem prowadząc do pogorszenia nastroju lub funkcji poznawczych, lęk, depresję, nadmierną czujność i problemy ze snem. PTSD powoduje istotne obciążenie osobiste i społeczne. .
Leczenie PSTD polega na terapii poznawczo-behawioralnej, behawioralnej i/lub (rzadko) farmakoterapii. PTSD można skutecznie leczyć rozmawiając z pacjentem, koncentrując się na przeżytym wydarzeniu urazowym, rekonstrukcji poznawczej myślenia i zachowania. Internet może okazać się efektywnym środkiem umożliwiającym stosowanie metod takich jak terapia poznawczo-behawioralna czy terapia behawioralna w sposób zdalny w środowisku domowym pacjenta, co przyczynić się może do wzrostu dostępu do leczenia i zmniejszenie jego kosztów.
Terapie za pośrednictwem Internetu są powszechnie stosowane w leczeniu depresji i lęku, ale przeprowadzono niewiele badań dotyczących ich skuteczności w leczeniu PTSD. Opublikowany niedawno przegląd Cochrane ocenia skuteczność internetowych metod leczenia PTSD u dorosłych pacjentów. Analiza obejmowała dziesięć randomizowanych badań kontrolowanych z udziałem 720 dorosłych uczestników. Uczestnicy badania zostali przydzieleni losowo do grupy otrzymującej leczenie za pośrednictwem Internetu lub otrzymujących standardowe leczenie albo nieleczonych, bądź wpisanych na listę oczekujących na leczenie. Przeanalizowano trzy typy strategii terapeutycznej: 1. pomoc zaangażowanego specjalisty, 2. program realizowany przez profesjonalistę z zakresu zdrowia psychicznego, 3. program samopomocy. Wspólnymi środkami tych strategii leczenia realizowanego przez Internet są: psychoedukacja, identyfikacja i modyfikacja wzorców poznawczych, zmiana zachowań i rozwój umiejętności samodzielnego radzenia sobie.
Autorzy zidentyfikowali bardzo niskiej jakości dowody na redukcję lęku i depresji po terapiach internetowych w porównaniu z brakiem terapii. W dwóch na dziesięć zakwalifikowanych do przeglądu pracach nie stwierdzono różnic między terapiami internetowymi a innym rodzajem terapii psychologicznej online. Żadne z przeanalizowanych badań nie przyniosło podstaw do uznania przez uczestników terapii internetowych jako akceptowalnego postępowania lub metody skutkującej w poprawie jakości życia. Żadne z badań nie wykazało opłacalności.
We wnioskach uznano istnienie bardzo niskiej wartości dowodów na skuteczność internetowych terapii poznawczych i/lub behawioralnych u chorych z PTSD ze względu na niewystarczającą liczbę przeprowadzonych badań. Terapie internetowe pozostają potencjalną alternatywą dla bezpośrednich interwencji psychologicznych, jednak potrzebne są dalsze badania uwzględniające takie parametry, jak redukcja negatywnych objawów, skutki niepożądane, opłacalność i wskaźnik rezygnacji z uczestnictwa w badaniu.
Czy terapie zmierzające do poprawy funkcji połykania są skuteczne w leczeniu dysfagii w ostrej i podostrej fazie udaru?
Dysfagia dotyczy 27-64% osób, które przeżyły udar i może prowadzić do zatrzymania oddechu, zachłystowego zapalenia płuc, przedłużenia pobytu w szpitalu i pogorszenia jakości życia. U blisko połowy pacjentów w ciągu pierwszych dwóch tygodni po udarze dochodzi do spontanicznego ustąpienia dysfagii. U znacznej liczba chorych problem pozostaje przyczyniając się do przewlekłych problemów z przyjmowaniem posiłków. Nieleczona dysfagia nie tylko redukuje jakość życia, ale również prowadzi do ciężkich powikłań zwiększających ryzyko zgonu.
Interwencje logopedyczne wykorzystywane w leczeniu dysfagii obejmują rozmaite interwencje takie jest techniki kompensacyjne (modyfikacja składu i konsystencji pokarmu, pozycjonowanie głowy podczas jedzenia i połykania) ćwiczenia połykania mające na celu poprawę funkcji mięśniowej, a w ostatnich latach także nowe metody w postaci m.in. obwodowej elektrostymulacji mięśni gardła (PES), stymulacji elektrycznej nerwowo-mięśniowej (NMES) czy centralna stymulacji prądem stałym (tDCS).
Aktualny przegląd Cochrane identyfikuje 41 badań mających na celu ocenę skuteczności różnych metod leczenia zaburzeń połykania po udarze mózgu takich jak akupunktura, interwencje behawioralne, farmakoterapia, NMES, PES, stymulacja mechaniczna, tDCS. Przegląd wykazał brak badań porównujących skuteczność różnych interwencji. Autorzy przeglądu wyciągają wniosek, że leczenie dysfagii poprawia jakość życia pacjenta, skraca czas pobytu w szpitalu, poprawia skuteczność połykania i zmniejszając częstość infekcji płuc, jednak nie wpływa na ogólny poziom sprawności po udarze. Czytaj dalej…
Czy komplementarne metody aktywizujące oparte na ruchu samodzielnie lub w połączeniu z rehabilitacją oddechową są skuteczne w leczeniu przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP)?
POChP jest czwartą najczęstszą przyczyną zgonu. Choroba zazwyczaj objawia się dusznością, zmęczeniem i nietolerancją wysiłku fizycznego i spowodowana jest długotrwałym oddziaływaniem czynników drażniących związanych z czynnym lub biernym paleniem, ekspozycją na zanieczyszczenie powietrza i narażeniem zawodowym. Rehabilitacja oddechowa określana jako kompleksowa interwencja polegająca na stosowaniu ćwiczeń leczniczych, edukacji pacjenta i zmianie stylu życia ma na celu poprawę stanu fizycznego i psychicznego pacjenta oraz promowanie długoterminowego przestrzegania zachowań prozdrowotnych.
Komplementarne metody aktywizujące oparte na ruchu to metody oddziaływania na umysł i ciało i obejmują m.in. techniki kontrolowanego oddychania, medytację i koncentrację zwarte w takich systemach terapeutycznych jak joga, tai chi, qigong. Dotychczasowy stan wiedzy co prawda potwierdza ich skuteczność w porównaniu do standardowego postepowania, jednak nie dopowiada na pytanie, czy powinny być stosowane jako uzupełnienie czy jako zamiennik rehabilitacji oddechowej.
W aktualnym przeglądzie Cochrane przeanalizowano zarówno randomizowane badania kontrolowane porównujące komplementarne metody aktywizujące oparte na ruchu stosowane przez co najmniej 4 tygodnie porównaniu, jak i dodane do klasycznej rehabilitacji oddechowej osób z POChP.
Niska jakość uzyskanych dowodów na skuteczność komplementarnych metod aktywizujących opartych na ruchu w porównaniu z i dodanych do rehabilitacji oddechowej, zdecydowały o pozostawieniu głównego pytania zadanego w przeglądzie Cochrane nierozstrzygniętym. programy rehabilitacji oddechowej w większości przypadków obejmowały jedynie jako aktywizację ruchową niestrukturalne treningi marszowe. To, wraz z niską jakością dowodów, ograniczyło zaufanie autorów do obserwowanych efektów. Według dostępnych dowodów komplementarne metody aktywizujące oparte na ruchu są skuteczniejsze niż rehabilitacja oddechowa w odniesieniu do wpływu na jakość życia swoistą dla POChP, zaś dodane dodaniu do rehabilitacji oddechowej powodują wzrost ogólnej jakości życia. Z drugiej strony, komplementarne metody aktywizujące oparte na ruchu nie są skuteczniejsze od rehabilitacji oddechowej w zakresie wpływu na duszność. Czytaj dalej…
Jaka jest skuteczność rehabilitacji z zastosowaniem protezowania w poprawianiu funkcji chodu starszych osób po jednostronnej amputacji kończyny dolnej na poziomie uda lub stawu kolanowego z przyczyn naczyniowych?
Powikłania naczyniowe to najważniejsza przyczyna amputacji kończyn dolnych w krajach rozwiniętych. 37% takich amputacji u pacjentów w wieku powyżej 60 lat obciążonych cukrzycą i miażdżycą tętnic obwodowych wykonywana jest na poziomie uda lub stawu kolanowego. Znaczna część tych pacjentów po amputacji otrzymuje protezę kończyny dolnej z zamiarem odtworzenia funkcji chodu. Jednak spośród tych pacjentów nie osiąga oczekiwanych osiągnięć funkcjonalnych. Celem aktualnego przeglądu Cochrane była ocena powodzenia terapii i zdarzeń niepożądanych w trakcie rehabilitacji z zastosowaniem protezowania u osób po jednostronnej amputacji z przyczyn naczyniowych na poziomie uda lub stawu kolanowego u starszych osób na podstawie badań randomizowanych.
Pomimo wagi tematu zidentyfikowano tylko jedno randomizowane badanie kontrolowane z udziałem 10 osób. W pracy tej analizowano efekt masy protezy kończyny dolnej na funkcję chodu. Niska liczność badanej grupy oraz bardzo niska jakość przedstawionych dowodów powodują, że obecnie nie można odpowiedzieć na pytanie o skuteczność rehabilitacji z zastosowaniem protezowania u starszych osób po amputacji naczyniowej na poziomie uda lub kolana. Autorzy przeglądu podkreślili konieczność prowadzenia randomizowanych kontrolowane badań nad skutecznością rehabilitacji w celu poprawę funkcjonowania osób po amputacji kończyny dolnej. Czytaj dalej…
W dniu 7 stycznia 2019 roku mija termin zgłaszania prac na 13 Światowy Kongres Rehabilitacji i Medycyny Fizykalnej odbywający się w Kobe w Japonii w dniach 9-16 czerwca, 2019.
Więcej na temat Kongresu znajdziesz TUTAJ.
Aby zapoznac się z tematami abstraktów, kliknij TUTAJ.
Aby zgłosić pracę, wejdź TUTAJ.
Czy interwencje mające na celu zmniejszenie liczby upadków osób starszych w placówkach opiekuńczych i szpitalach są skuteczne?
Istnieje wiele wewnątrz- i zewnątrzpochodnych czynników odpowiedzialnych za upadki u osób starszych. Interwencje mające na celu zapobieganie upadkom, takie jak ćwiczenia fizyczne, farmakoterapia (np. suplementacja witaminą D), przystosowanie środowiska lub zastosowanie technologii wspomagających funkcjonowanie (np. systemy alarmowe), interwencje socjalne i edukacyjne pozostają w powszechnym użyciu i ich skuteczność jest przedmiotem badań. Najbardziej zasadne wydają się interwencje kompleksowe łączące wiele strategii dobieranych w oparciu o indywidualną ocenę czynników ryzyka upadku.
Najnowszy przegląd Cochrane jest aktualizacją poprzedniej analizy podsumowującej istniejące dowody wpływu ukierunkowanych interwencji mających na celu zapobieganie upadkom stosowanych jako uzupełnienie rutynowej opieki w ośrodkach opieki długoterminowej i szpitalach. Obecnie przeanalizowano 95 randomizowanych badaniach kontrolowanych, spośród których 13 analizuje efektywność kompleksowych interwencji.
Wyniki wskazują, że ośrodkach opiekuńczych wpływ ćwiczeń i farmakoterapii na zapobieganie upadkom jest nadal niepewny. Istnieje duże prawdopodobieństwo, że suplementacja witaminą D zmniejsza częstość, ale nie ryzyko upadku, podczas gdy wpływ interwencji wieloczynnikowych na częstość upadków jest niepewny i mogą one odgrywać niewielka role w redukcji ryzyka upadków.
Również w opiece szpitalnej efektywność fizjoterapii dodanej do standardowego postępowania daje niepewny efekt w odniesieniu do częstości upadków i ryzyka upadku.
Interwencje kompleksowe mogą zmniejszyć częstość występowania upadków u pacjentów po ostrym okresie choroby, jednak w tych okolicznościach wpływ interwencji terapeutycznych na ryzyko upadku jest nadal niepewny.
European College of Physical and Rehabilitation Medicine organizuje drugą edycję kursu dla lekarzy rehabilitacji Extracorporeal Shock Wave Therapy który rozpoczyna się 1 grudnia 2018 i potrwa cztery miesiące. W ubiegłym roku niektórzy lekarze z Polski wzięli udział w pierwszej edycji tego szkolenia.Kurs będzie prowadzony w języku angielskim. Kur będzie odbywał się za niewielką opłatą niezbędną do pokrycia wydatków związanych z jego organizacją.Udział w kursie wiąze się z bezpłtnym otrzymaniem indywudalnego kodu pozwalającego na dostep do e-booka Sonographic atlas for common musculoskeletal pathologies, autor: Levent Ozcakar (cena w sprzedaży € 85,00) dystrybuowanego po rejestracji. Zaliczenie kursu wiąże się z uzyskaniem certyfikatu zaświadczającego o osiagnięciu teoretycznych kompetencji do stosowania ESWT i 24 europejskich punktów edukacyjnych.Okres rejestracji na kurs upływa z końcem listopada. Czytaj dalej
Francuskie czasopismo redagowane przez Profesora Dominica Pérennou Annals of Physical and Rehabilitation Medicine zostało indeksowane przez Journal Citation Reports (JCR) na szóstym miejscu wśród czasopism poświeconych rehabilitacji z indeksem impact factor na poziomie 3.4.
Podczas ostatniej sesji Europejskiej Akademii Rehabilitacji Medycznej - European Academy Of Rehabilitation Medicine (EARM) goszczonej przez Greckie Towarzystwo Medycyny Fizykalnej i Rehabilitacji odbyły się wybory nowych władz i inauguracja nowych Członków Akademii.
Nowym Przewodniczącym Akademii został Profesor Henk Stam z Holandii, Prezydent Europejskiej Federacji i Europejskiego Towarzystwa Medycyny Fizykalnej i Rehabilitacji (ESPRM) w latach 2003-2007, obecny redaktor naczelny (wraz z profesorem Kristianem Borgiem ze Szwecji) czasopisma Journal of Rehabilitation Medicine, Profesor Stam jest inicjatorem konkursu TESC (Trans European Scientific Contest) i wieloletnim wykładowcą European School Marseille on Motor Disabilities.
Nowym Wiceprzewodniczącym EARM został wybrany Profesor Gerold Stucki ze Szwajcarii, Prezydent Międzynarodowego Towarzystwa Medycyny Fizykalnej i Rehabilitacji (ISPRM) w latach 2010-2012
Doktor Angela McNamara z Irlandii, zostaje ponownie wybrana sekretarzem generalnym
Profesor Jolanta Kujawa, przewodnicząca Komitetu ds. Informacji i Komunikacji ESPRM, jako nowy członek EARM, wygłosiła wykład inauguracyjny.
Profesor Elena Ilieva z Bułgarii, przewodnicząca Komitetu Statutowego ESPRM została wybrana nowym członkiem Akademii
Profesor Xanthi Michail z Grecji będąca bezpośrednim byłym Prezydentem EARM odebrała gratulacje za dotychczasową działalność na rzecz medycyny fizykalnej i rehabilitacji w Europie.
Porównanie efektywności ćwiczeń pod nadzorem, ćwiczeń w warunkach domowych i porady w zakresie spacerowania w leczeniu chorych z chromaniem przestankowym
Chromanie przestankowe to kurczowy ból kończyn dolnych występujący podczas chodzenia i podlegający redukcji po krótkim odpoczynku. Jest spowodowany niewystarczającym dopływem krwi tętniczej do mięśni kończyn dolnych w przebiegu miażdżycy.
Terapia oparta na ćwiczeniach umożliwia istotną korzyść w zakresie redukcji objawów u pacjentów z chromaniem przestankowym. Wydaje się, obciążenie pacjenta racjonalnie stosowanymi ćwiczeniami poprawia funkcje śródbłonka naczyń i mitochondriów oraz adaptację metaboliczną w mięśniach szkieletowych, indukuje angiogenezę, zmniejsza aktywność procesów zapalnych w przebiegu miażdżycy, podwyższa skuteczność lokomocji, poprawia tolerancję bólu podczas wysiłku. Następne korzyści terapii ruchem to reukcja czynników ryzyka sercowo-naczyniowego, takich jak cukrzyca, nadciśnienie i hipercholesterolemia. Można przypuszczać, że nadzorowana terapia ruchem zapewnia największą korzyść pacjentom z chromaniem przestankowym, jednak pozostaje ona niedostatecznie wykorzystanym narzędziem, a jej powszechne wdrożenie jest ograniczone z powodu braku warunków i finansowania. Strukturalizowane ćwiczenia w domu z elementami nadzoru (np. prowadzenie dzienników, stosowanie krokomierzy) oraz stosowanie porad dotyczących chodzenia wydają się ważną alternatywą dla ćwiczeń pod nadzorem.
Głównym celem przeglądu systematycznego Cochrane było dostarczenie dowodów na skuteczność nadzorowanych programów terapii wysiłkowej, programów terapii w domu oraz porad w zakresie zalecanego dystansu marszu w określonym czasie dla pacjentów z chromaniem przestankowym. Dodatkowymi celami była ocena wpływu tych trzech różnych interwencji na bezbolesny dystans chodu na bieżni, jakość życia i sprawność pacjentów.
Przegląd systematyczny przyniósł dowody o jakości Umiarkowanej do wysokiej wskazujące, że nadzorowane ćwiczenia zapewniają istotną korzyść w zakresie zasięgu marszu w porównaniu z programami ćwiczeń domowych i poradami mimo, że znaczenie kliniczne tej interwencji nie zostało ostatecznie wykazane. Przyszłe badania powinny skupiać się na wpływie ćwiczeń na jakość życia i inne zmienne ilustrujące funkcjonowanie i być zaprojektowane z długotrwałymi okresami obserwacji chorych.
Interwencje we wtórnej prewencji udaru mózgu mające na celu poprawę możliwych do zmiany czynników ryzyka. Czy rehabilitacja może zapobiec powtórnemu udarowi?
Udar mózgu to gwałtownie rozwijający się deficyt neurologiczny pochodzenia naczyniowego, który trwa 24 godziny i może prowadzić do deficytu neurologicznego spowodowanego ogniskowym uszkodzeniem mózgu. Zaburzenie wycofujące się przed upływem 24 godzin nazywamy przejściowym atakiem niedokrwiennym.
Według Światowej Organizacji Zdrowia udar mózgu jest drugą co do częstości przyczyną śmiertelności i obciążenia chorobą u osób w wieku 60 i więcej lat. Osoby, które doznały przejściowego ataku niedokrwiennego mają większe ryzyko nawrotu zaburzeń naczyniowych mózgu w następnym roku. Badania kohortowe wykazały, że ryzyko wystąpienia incydentu sercowo-naczyniowego po przejściowym ataku niedokrwiennym utrzymuje się na wysokim poziomie przez co najmniej 10 lat. Niektóre stany, takie jak nadciśnienie, hiperlipidemia, migotanie przedsionków, cukrzyca i otyłość oraz czynniki związane ze stylem życia (palenie tytoniu, niedobór aktywności fizycznej, spożywanie alkoholu i niezdrowa dieta) mogą być celem prewencji wtórnej.
Celami kompleksowego leczenia osób po udarze mózgu są między innymi uzyskanie efektywnej współpracy chorych poprzez lepsze przestrzeganie zaleceń lekarskich i porad w zakresie stylu życia. Wykazano, że większość osób z udarem ma co najmniej jeden czynnik ryzyka sercowo-naczyniowego i często są nie są one przedmiotem adekwatnych interwencji. Mimo udowodnienia skuteczności wtórnej profilaktyki, wielu pacjentów po udarze nie otrzymuje adekwatnego leczenia przeciwzakrzepowego, normalizującego ciśnienie tętnicze czy profil lipidowy. Tylko 31% osób po udarze i 35% po przejściowym ataku niedokrwiennym otrzymuje leczenie skojarzone obejmujące te trzy problemy, przy czym odsetek osób otrzymujących właściwe leczenie jest niższy wśród pacjentów starszych oraz dotkniętych większą niepełnosprawnością.
Przegląd systematyczny mający na celu ocenę skuteczności interwencji w celu skutecznego zapobiegania wtórnemu udarowi mózgu objął 42 badania z udziałem 33840 uczestników. Uzyskano wyniki ilustrujące różny poziom dowodów na skuteczność interwencji w celu wtórnego zapobiegania udarowi. Dowody na skuteczność interwencji edukacyjnych i behawioralnych dla redukcji modyfikowalnych czynników ryzyka pozostają na niskim lub umiarkowanym poziomie ze względu na brak konsekwentnie stosowanych metod pomiaru wyników, jak również niewystarczający czas trwania obserwacji.
Czytaj więcej: (https://rehabilitation.cochrane.org/interventions-improving-modifiable-risk-factor-control-secondary-prevention-stroke)
W dniach 6-9 września 2018 w Sztokholmie odbyło się zgromadzenie ogólne Zarządu Europejskiego Towarzystwa Medycyny Fizykanej i Rehabilitacji (ESPRM) i Sekcji Medyny Fizykalnej i Rehabilitacji Europejskiej Unii Lekarzy Specjalstów (UEMS-PRM). Wzięli w nim udział prof. dr hab. med. Jolanta Kujawa i dr med. Piotr Tederko, delegaci Naczelnej Rady Lekarskiej i Polskiego Towarzystwa Rehabilitacji. Ptrosze się zapoznać z załączonym sprawozdaniem
Europejska Rada Medycyny Fizykalnej i Rehabilitacji (European Board of Physical and Rehabilitation Medicine - EBPRM) zmieniła zasady przyznawania tytułu Fellow of European Board of Physical and Rehabilitation Medicine - FEBPRM) drogą uznania rónoważności kompetencji. Nowy system pozwala ubiegać się o uznanie równoważności kompetencji także osobom o mniejszym dorobku naukowym, za to posiadającym doświadczenie praktyczne w rehabilitacji. Szczegółowe zasady znajda Państwo TUTAJ.
Poniżej kalkulator ułatwiający obliczenie posiadanych punktów.
W najnowszym newsletterze Cochrane Rehabilitation znjadują się aktualizacje dowodów naukowych istotne dla rehabilitacji, zgodne z metodyką Cochrane.
Czytamy między:
Czy informacja zwrotna na temat aktywności fizycznej może poprawić chęć uczestniczenia w ćwiczeniach u osób po udarze mózgu?
Udar mózgu należy do głównych przyczyn niepełnosprawności. Do oczekiwanych istotnych efektów rehabilitacji osób po udarze mózgu należą promocja poprawy funkcjonalnej i zapobieganie wtórnym epizodom naczyniowym. Regularna aktywność fizyczna jest jedną z najważniejszych strategii zdrowia dla populacji ogólnej i powinna być stosowana także wobec osób po udarze mózgu. Światowa Organizacja Zdrowia zaleca osobom starszym co najmniej 150 minut ćwiczeń aerobowych o umiarkowanej intensywności tygodniowo. Osobom o ograniczonej sprawności ruchowej zalecane jest uprawianie aktywności fizycznej w celu poprawy równowagi i zapobiegania upadkom przez przynajmniej 3 dni w tygodniu. W przypadku, gdy stan zdrowia uniemożliwia im dostosowanie się do tych zaleceń rekomenduje się utrzymanie aktywności fizycznej w stopniu na jaki pozwalają na to możliwości i warunki. Obecnie dostępne są na rynku różnego rodzaju monitory aktywności fizycznej m. in. aplikacje na smartfony. Ich celem jest optymalizacja aktywności fizycznej użytkowników. Celem Systematycznego Przeglądu Cochrane było badanie, czy istnieją wiarygodne dowody na skuteczność takich urządzeń w populacji osób po udarze mózgu.
Organiczna ilość i niska jakość zidentyfikowanych publikacji uniemożliwiła Autorom wyciągnijcie wniosków opartych na mocnych dowodach. Wydaje się, że używanie monitorów aktywności w celu dostarczenia użytecznej informacji zwrotnej na temat aktywności fizycznej nie może samo w sobie zwiększyć poziomu aktywności fizycznej u osób z udarem. Biorąc pod uwagę złożoność czynników zakłócających, dalsze badania powinny skupić się na określeniu, czy monitory aktywności mogą zapewnić wartość dodaną do strukturalnych programów modyfikujących zachowania zdrowotne mające na celu poprawę aktywności fizycznej.
30 września 2018 mija termin zgłoszeń na egzamin na stopień Fellow of the European Board of Physical and Rehabilitation Medicine (FEBPRM) świadczący o uzykaniu kompetencji zawodowych specjalisty rehabilitacji na poziomie europejskim. Jest to egzamin organizowany przez Europejską Radę Medycny Fizykalnej i Rehabilitacji (Eurpean Board of Physical and Rehabilitation Medicine - EBPRM) o charakterze dopełniającym do krajowego tytułu specjalisty. Egzamin przeznaczony jest wyłaczenie dla lekarzy posiadających tytuł specjalisty rehabilitacji medycznej. Posiadanie tytułu nie przynosi dodoatkowych uprawnień zawodowych, jednak jest powszechnie rozpoznawane przez zagranicznych pracodawców jako śiwdectwo konkretnych kwalifikacji specjalistycznych.
Tegoroczna edycja egzaminu zaplanowana jest na 24 listopada 2018.
Czytaj dalej na temat egzaminu tutaj i tutaj.
Osoby zainteresowane udziałem w egzaminie proszone są o konkat mailowy z krajowym menedżerem EBPRM:
Określenie “Post-intensive care syndrome” stosowane jest do niepełnosprawności będącej konsekwencją intensywnego leczenia, jak i stanu zdrowia przynoszącej jej potrzebę. W jego skład wchodzą zaburzenia funkcji poznawczych, psychicznych i fizycznych wpływające na jakość życia. Najnowszy przegląd Cochrane podsumowuje aktualne dowody na skuteczność i bezpieczeństwo wczesnej interwencji, w tym mobilizacji i / lub ćwiczeń czynnych u pacjentów cierpiących z powodu takich objawów.
Przegląd analizuje wyniki czterech randomizowanych badań kontrolowanych z udziałem 690 uczestników. Stwierdzono występowanie korzyści w zakresie powrotu do samodzielności i funkcjonalnej i poprawy dystansu marszu u osób korzystających z takich interwencji mimo istnienia ograniczeń jakości wyników wynikającej ze zróżnicowania metodologicznego badań. Czytaj więcej
Już dziś lekarze Rehabilitacji Medycznej, i inni profesjonaliści z zakresu zdrowia pracujący w rehabilitacji medycznej mogą ubiegać się o doroczną nagrodę o wartości 1200 euro. Nagroda przyznawana jest za prace badawcze w dziedzinie rehabilitacji, medycyny fizykalnej lub (re-)integracją społeczną osób niepełnosprawnych.
Organizatory dopuszczają prace w postaci cyklu jednego lub więcej artykułów, z których przynajmniej jeden został opublikowany w recenzowanym czasopiśmie dotyczącym rehabilitacji.
Język pracy: angielski lub francuski
Termin zgłoszeń: 31 sierpnia 2018
Uwaga: nagroda uwzględnia dodatkowo zwrot kosztów dojazdu i zakwaterowania do kwoty do 450 euro
Szczegółowe wymogi znajdziesz tutaj
Przegląd najnowszych osiągnięć Cochrane rehabilitation
Zaburzenia gałkoruchowe w nastepstwie nabytego uszkodzenia mózgu
Nabyte uszkodzenie mózgu może prowadzić do zaburzeń ruchomości gałek ocznych (zez, zaburzenia skojarzonego spojrzenia, oczopląs i inne). Na podstawie najnowszego przeglądu Cochrane powołującego 5 publikacji można stwierdzić, że interwencje zmierzające do aktywacji mechanizmów kompensacyjnych poparte są dowodami na podstawie nieliczcznej badanej grupy, przy czym nie jest jasne, czy zastosowane działania przynoszą trwały efekt. Spośród interwencji farmakologicznych podawanie gabapentyny i 4-aminopirydyny może redukować oscylacyjne ruchy gałek ocznych i poprawiać ostrość wzroku. Terapia toksyną botulinową może przyspieszyć wycofywanie się efektu podwójnego widzenia u osób z porażeniem nerwu odwodzącego. Ze względu na małą ilośc publikacji i ich organiczenia metodologiczne istnieje potrzeba większej ilośc badań wspierających terapie mające na celu poprawe funkcji gałkoruchowej u osób z nabytym uszkodzeniem mózgu.
Czytaj dalej.
Akupunktura po udarze mózgu
Na podstawie najnowszego przegladu Cochrane aktualizującego dowody na skuteczność i bezpieczeństwo akupunktury u osób po udarze mózgu niski poziom metodologiczny analizowanych publikaci sprawia, że nie można potwierdzić pozytywnego efektu akupunktury w postaci poprawy przeżywalności i funkcjonowania osób po udarze mózgu. Akupunktura jest dobrze tolerowana przez osoby po udarze mózgu i rzadko objawy uboczne sa przesłanka do przerwania terapii.
