25
02.2021

26 lutego 2021 godz. 12:45-14:00: Webinarium WHO: Rehabilitation Competency Framework

Niespełnienie potrzeb w zakresie rehabilitacji w dużej mierze wynika z nieprawidłowego gospodarowania zasobami ludzkimi. Niedobór fachowych pracowników wchodzących w skład zespołu rehabilitacyjnego, nieprawidłowa dystrybucja oraz niedostateczna jakość świadczonych usług stanowią główną przeszkodę w dostępie do usług dla pacjentów, którzy ich potrzebują i w czasie kiedy potrzeba rehabilitacji jest największa. Określenie ram kompetencji fachowych pracowników jest ważnym elementem rozwiązywania tych problemów. 

W imieniu władz ISPRM zapraszamy na webinarium inaugurujące program Światowej Organizacji Zdrowia pt. Rehabilitation Competency Framework (RCF) realizowanhy w ramach inicjatywy Rehabilitation 2030. Ramy kompetencji zaproponowano jako kluczowy mechanizm zapewniający efektywne wykorzystanie wiedzy, umiejętności i potencjału fachowców z dziedziny rehabilitacji. Program WHO stanowi kamień milowy w wysiłkach podejmowanych w celu sprostania głębokim wyzwaniom związanym z efektywnym wykorzystaniem zasobów ludzkich w rehabilitacji i będzie wpływać na przyszłą praktyke  w zakresie rehabilitacji. W inauguracji programu wezmą udział czołowi światowi eksperci w dziedzinie ochrony zdrowia oraz członkowie międzynarodowego zespołu wspierającego rozwój RCF. Celem webinarium jest przybliżenie roli i użyteczności RCF w rozwiązywaniu problemów zasobów ludzkich rehabilitacji i przedstawienie w jaki sposób można je wykorzystać w rzeczywistych scenariuszach, w celu zapewnienia, aby każdy, kto potrzebuje rehabilitacji, miał dostęp do usług wysokiej jakości świadczonych na czas.

Formularz rejestracyjny znajduje się tutaj

Miejsce na zadawanie pytań wykładowcom

Poniżej szczegółowy program webinarium.

22
02.2021

WHO: Rehabiilitation 2030 - międzynarodowa akcja zbierania przypadków post-COVID

Okres pandemii COVID-19 łączy się z utrudnieniem realizacji usług z dziedziny rehabilitacji medycznej. Pandemiczny kryzys jest również okazją do wykazania znaczenia rehabilitacji także u osób z zaburzeniami funkcjonalnymi występującymi w związku COVID-19. Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) zapoczątkowała w ramach programu Rehabilitacja 2030 inicjatywę zbieranie opisów przypadków zespołu post-COVID. W imieniu Zarządu Sekcji Medycyny Fizykalnej i Rehabilitacji UEMS mam przyjemność zachęcić Państwa Lekarzy Rehabilitacji medycznej do aktywnego udziału w tym przedsięwzięciu. Inicjatywa obejmuje wszystkie państwa członkowskie WHO i wszystkie placówki ochrony zdrowia. Zaprezentowana poniżej platforma przeznaczona do dokumentowania średnio- i długoterminowych konsekwencji COVID-19 służy do raportowania w sposób anonimowy informacji klinicznych. Zachęcam do udziału.

Link formularza zgłaszania przypadku post-COVID-19

17
02.2021

Nowości Cochrane Rehabilitation (LUTY 2021)

Czy zewnątrzoponowe podawanie kortykosteroidów jest skuteczne w łagodzeniu bólu korzeniowego w odcinku lędźwiowo-krzyżowym?

Zajęcie nerwu rdzeniowego w odcinku lędźwiowym i lędźwiowo-krzyżowym może powodować ból promieniujący do kończyny dolnej, określny mianem bólu korzeniowego (znany również jako rwa kulszowa), któremu towarzyszy jeden lub więcej spośród takich objawów jak osłabienie mięśniowe, deficyt czynności odruchowej, zaburzenia czucia. Osoby z zespołem korzeniowym w porównaniu do pacjentów ze scentralizowanymi dolegliwościami mogą odczuwać silniejszy ból, doświadczać głębszego zaburzenia jakości życia, mieć gorszą sprawność i częściej przebywać na zwolnieniu lekarskim z powodu dolegliwości.

Popularnym sposobem leczenia bólu korzeniowego w odcinku lędźwiowo-krzyżowego jest podawanie  zastrzyku kortykosteroidu do przestrzeni zewnątrzoponowej. Osiąga się w ten sposób redukcję miejscowego procesu zapalnego, a tym samym złagodzenie bólu. Celem omawianego  systematycznego przeglądu Cochrane jest zbadanie skuteczności i bezpieczeństwa zewnątrzoponowego podawania kortykosteroidu w porównaniu z wstrzyknięciem placebo w leczeniu bólu i niepełnosprawności u pacjentów z bólem korzeniowym w odcinku lędźwiowo-krzyżowym.

W pracy będącej aktualizacją wcześniej opublikowanego przeglądu w Annals of Internal Medicine w 2012 r. objęto analizą dwadzieścia pięć badań klinicznych (opublikowanych do 25 września 2019 r.) z udziałem 2470 osób dorosłych w wieku średnio od 37,3 do 52,8 lat. Czas obserwacji wynosił od 12 godzin do 1 roku. Wyniki metaanalizy: Istnieją dowody o umiarkowanej jakości, że w krótkoterminowej obserwacji zewnątrzoponowe podawanie  kortykosteroidów jest nieco bardziej skuteczne w porównaniu z placebo w zmniejszaniu bólu kończyn dolnych i niepełnosprawności, jednak te efekty leczenia są niewielkie. Większość badań  nie dostarczyła wystarczających informacji dotyczących zdarzeń niepożądanych (zwłaszcza w przypadku krótkoterminowej obserwacji). Nie ma pewności, czy zewnątrzoponowe wstrzyknięcie kortykosteroidu nie ma niewielkich skutków ubocznych w porównaniu z wstrzyknięciem placebo. Objawy niepożądane mogą obejmować ból podczas lub po wstrzyknięciu, nieswoisty ból głowy, zaburzenie cyklu miesięcznego, przypadkowe nakłucie opony twardej, ból w klatce piersiowej, miejscowe zmiany skórne, zapalenie zatok, odpowiedź wazowagalną, niedociśnienie, nudności i szum w uszach. W jednym z badań odnotowano poważną reakcję uboczną (krwiak zaotrzewnowy) u jednego pacjenta na terapii przeciwzakrzepowej.

Wnioski praktyczne: Zewnątrzoponowe podawanie kortykosteroidów prawdopodobnie nieznacznie zmniejsza ból kończyn dolnych i niepełnosprawność podczas krótkotrwałej obserwacji u osób z bólem korzeniowym lędźwiowo-krzyżowym. Efekty te są niewielkie, widoczne głównie w krótkotrwałej obserwacji i mogą nie być uznane za klinicznie istotne przez pacjentów i lekarzy. Ponadto w krótkoterminowej obserwacji nie odnotowano istotnego ryzyka zdarzeń niepożądanych, chociaż jakość danych naukowych dotyczących tego wyniku jest bardzo niska. Dążąc do minimalizacji błędnych szacunków wyników leczenia i szkodliwych skutków w dalszych badaniach skuteczności i bezpieczeństwa zewnątrzoponowego podawania kortykosteroidów w bólu korzeniowym lędźwiowo-krzyżowym powinno się zadbać o właściwe raportowanie metodologii, takie jak odpowiednie przydzielanie do grup badanych, zaślepienie osób wykonujących interwencję.

 

Czy terapeutyczne zabiegi ultradźwiekowe są skuteczne w przewlekłych bólach krzyża?

Ból krzyża definiuje się jako ból i / lub dyskomfort w okolicy lędźwiowo-krzyżowej, zlokalizowany poniżej poziomu ostatniego żebra i powyżej fałdu pośladkowego. 80 - 90% populacji doświadcza tej dolegliwości przynajmniej raz w życiu. Niemal 85% przypadków definiuje się jako tzw. niespecyficzny ból krzyża. Nawroty po pierwszym epizodzie występują w 50 do 75% przypadków. Ból krzyża określamy jako przewlekły, gdy utrzymuje się dłużej niż 12 tygodni. Przewlekły, niespecyficzny ból krzyża jest szeroko rozpowszechnionym schorzeniem (20-25% populacji), związanym z upośledzeniem funkcji, obniżoną jakością życia i zdolnością do pracy i jest jedną z głównych przyczyn niepełnosprawności na świecie.

Leczenie przewlekłego niespecyficznego bólu krzyża jest bardzo trudne. Dowody naukowe wspierają skuteczność niektórych interwencji (np. Ćwiczeń terapeutycznych), dowodzą nieskuteczności innych (np. trakcji), podczas gdy skuteczność wielu innych metod leczenia są nadal niepotwierdzona. Ultradźwięki terapeutyczne są jednym z najczęściej stosowanych w praktyce klinicznej metod fizykoterapeutycznych. Metoda wykorzystuje wibracje stosowane w celu dostarczania energii cieplnej i mechanicznej do tkanek miękkich i kości w celu wywołania zwiększonego miejscowego metabolizmu, krążenia, poprawy podatności tkanki łącznej i regeneracji tkanek, a tym samym zmniejszenia bólu i przyspieszenia procesu gojenia.

Aby zbadać wpływ ultradźwięków na przebieg przewlekłego nieswoistego bólu krzyża, w 2014 roku opublikowano pierwszy systematyczny przegląd Cochrane, w którym stwierdzono, że nie znaleziono wysokiej jakości dowodów wspierających stosowanie terapeutycznych ultradźwięków w celu złagodzenia bólu lub poprawy jakości życia pacjentów z nieswoistym przewlekłym bólem krzyża. Niemniej jednak ultradźwięki są nadal szeroko stosowane w leczeniu przewlekłego niespecyficznego bólu krzyża. Przegląd Cochrane został niedawno zaktualizowany przez Ebadi i wsp.. W przeglądzie randomizowanych, kontrolowanych badań z udziałem dorosłych, losowo przydzielonych do grup leczonych z udziałem ultradźwięków jako monoterapii i ultradźwięków jako dodatek do ćwiczeń terapeutycznych, w porównaniu z placebo lub inną interwencją. Po systematycznym przeszukiwaniu literatury, zaktualizowanym do 7 stycznia 2020 r., Uwzględniono 10 małych badań, w których wzięło udział ogółem 1025 osób, z których większość dysponowała jedynie krótkoterminową obserwacją (od dni do tygodni).

Porównując skuteczność ultradźwięków i placebo, nie znaleziono dowodów wysokiej ani średniej jakości, które uzasadniałyby stosowanie ultradźwięków w celu redukcji bólu lub poprawy funkcji u pacjentów z nieswoistym przewlekłym bólem krzyża. Z umiarkowaną pewnością stwierdzono niewielką lub żadną różnicę między ultradźwiękami w porównaniu z placebo. Nie ma pewności co do szkodliwości ultradźwięków, ponieważ tylko w jednym badaniu nie stwierdzono żadnych działań niepożądanych. W porównaniu z przeglądem z 2014 r. jedyne dowody średniej jakości świadczące o korzyści terapeutycznej ultradźwięków w porównaniu z placebo (niewielka i klinicznie nieistotna poprawa krótkoterminowej funkcji kręgosłupa) obniżają ocenę do niskiej jakości. Odnotowano niewielką i niepewną korzyść z ultradźwięków w porównaniu z placebo w zakresie krótkotrwałej redukcji bólu, ale jest prawdopodobne, że istnieje niewielka lub żadna różnica w jakości życia, satysfakcji z leczenia ani liczbie uczestników osiągających klinicznie istotne (> 30%) zmniejszenie bólu w krótkotrwałej obserwacji. Dodanie ultradźwięków do ćwiczeń może przynieść niewielką korzyść w przypadku krótkotrwałego bólu, a dla innych wyników nie stwierdza się niewielkiej lub żadnej różnicy. Wszystkie omówione wyniki są niepewne, ponieważ badania mają niską liczebność grup i dostarczają dowodów niskiej jakości. Na podstawie dowodów niskiej jakości można stwierdzić, że manipulacja kręgosłupa redukuje ból, poprawia funkcję i zakres ruchomości kręgosłupa lędźwiowego w wiekszym stopniu niż ultradźwięki, a dowody średniej jakości sugerują, że stosowanie zabiegów osteopatycznych powoduje poprawę u większej liczby osób w porównaniu do ultradźwięków.

Aktualne dowody nie potwierdzają zasadności zastosowania ultradźwięków w leczeniu osób z przewlekłym niespecyficznym bólem krzyża. Przyszłe prawidłowo zaprojektowane badania oparte na większych grupach mogą dostarczyć innego wglądu w tę sprawę, ale niewiele dotychczasowych danych sugeruje, że dalsze badania ujawnią klinicznie znaczący wpływ ultradźwięków na przewlekły ból krzyża.

14
02.2021

I Wirtualny Kongres Międzynarodowego Towarzystwa Medycyny Fizykalnej i Rehabilitacji (ISPRM) (12-15 czerwca 2021)

 

 

Informacje dotyczące Wirtualnego Kongresu ISPRM 2021

Proszę o zapoznanie się z załączoną broszurą informacyjną.

Załączniki:
Pobierz plik (Virtual ISPRM 2021 World Congress.pdf)Virtual ISPRM 2021 World Congress.pdf[Virtual ISPRM 2021 World Congress]1412 kB
03
02.2021

COVID-19 i rehabilitacja: nowy darmowy kurs on-line

Pandemia COVID-19 spowodowała ogromny wzrost potrzeb usług z zakresu rehabilitacji. Potrzeby te powinny być spełniane w oddziałach intensywnej opieki medycznej, na oddziałach rehabilitacyjnych, w ramach lecznictwa otwartego i rehabilitacji realizowanej w środowisku  i będą istnieć także po opanowaniu pandemii. Jednocześnie pandemia poważnie zakłóciła realizację usług rehabilitacyjnych, od których będzie zależało funkcjonowanie osób po przebyciu infekcji.

Profesjonaliści ochrony zdrowia, w szczególności specjaliści rehabilitacji muszą być przygotowani na rosnące potrzeby rehabilitacyjne osób wracających do zdrowia po COVID-19. Wychodząc na przeciw tym potrzebom Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) przy udziale międzynarodowych ekspertów, opracowała 7-modułowy kurs rehabilitacji, który jest udostępniany w ramach bezpłatnej serii szkoleń na COVID-19.

Bezpłatny kurs obejmuje wprowadzenie do rehabilitacji osób z COVID-19, w tym kluczowe koncepcje rehabilitacji w zakresie najczęstszych zaburzeń funkcjonalnych związanych z COVID-19. Każdy moduł trwa 20-30 minut, a uczestnicy mają możliwość zdobycia certyfikatów zarówno za ukończenie, jak i wysokie oceny końcowe.

 

W celu zapewnienia rzetelnego wsparcia merytorycznego dotyczącego optymalnej opieki nad pacjentami z COVID-19 przez cały okres ich choroby WHO udostępnia aktualizację tymczasowych wytycznych „Clinical management of COVID-19: interim guidance.” opublikowanych 27 maja 2020 r.

Uaktualniony dokument można znaleźć tutaj.